Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο δρόμος προς τον κήπο



Δύο άνθρωποι έχουν χαθεί μέσα στην έρημο για μέρες και κινδυνεύουν να πεθάνουν από την δίψα και την ασιτία. 

   Μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς συνεχίζουν μια άγνωστη πορεία. Η μόνη τους ελπίδα είναι να μην χάσουν την ελπίδα τους... 
Κάποια στιγμή σταματούν. Μπροστά τους υψώνεται ένας ψηλός τοίχος. Πίσω από τον τοίχο ακούγονται διάφοροι ήχοι... νερού που κυλά, πουλιών να τραγουδούν και πάνω από τον τοίχο ξεπρόβαλαν κλωνάρια δέντρων, φορτωμένα με καρπούς.

   Δεν χάνει λεπτό ο ένας... κολλάει στον τοίχο κι αρχίζει να ανεβαίνει... ε, με μια μικρή δυσκολία η αλήθεια.  
   Ο συνοδοιπόρος του απορημένος τον κοιτάει... που πέρασε κιόλας πάνω από τον τοίχο, μέσα στον κήπο.  Κάνει μεταβολή, ξαναμπαίνει στην έρημο, ψάχνοντας γι άλλους χαμένους ταξιδιώτες, για να τους βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους στον κήπο...

Δύο διαφορετικοί δρόμοι, ο καθένας από μας είναι ελεύθερος να επιλέξει τον δικό του. 


έπεα.. μη πτερόεντα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<

Στον Πολιτισμένο Κόσμο...

...εύσημα τώρα θα αποδοθούν
για το νέο επίτευγμα των μαζικών
αναίμακτων δολοφονιών.

Νέα κείμενα θα προστεθούν,
για το μέλλον των έξυπνων όπλων,
με σπουδή θα τ' αξιολογείς...

Θάσαι πάντα, ο νικητής,
στης “δόξας” την ανθρώπινη ντροπή,
και του δικαίου τάχα ο τιμητής,
στου σύγχρονου πολιτισμού
τη δύσκολη στροφή.

Ποιός λαός, αυτή τη φορά, θα επιλεγεί,
στην επιστήμη να προσφέρει ! ;
Η επιστημονική κοινότητα περιμένει,
με ανυπομονησία τη μεγάλη ''δοκιμή''...

...κι ευτυχώς που υπάρχεις εσύ
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγωνιστή,
των εξελιγμένων όπλων υπερασπιστή,
και των μαζικών θανάτων γενναίε πολεμιστή.

Το θέαμα προσφέρεται, ευγενική χορηγία,
οι κομπάρσοι δεν θα πληρωθούν.
Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υποκρισία,
αυστηρά, από τους σχολιαστές θα επικριθούν.

Αιματοβαμένες εικόνες οι τηλεοπτικές,
που στις σαραντάρες, και βάλε, “πλάσμα”
φαίνονται ακόμα πιο αληθινές,
από σκηνοθέτη ταινιών βίας
λες, σκηνές στημένες, φρικιαστικές.
_____________________________
Κ.Ρ.Μ


 …