Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναστεναγμούς, αποχρώσεις... τα πετάω.



     Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα 

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή 
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω 
πώς κερδίζει πάντα αυτή 
ενώ χάνουμε όλοι εμείς. 

Πώς οι αξίες γεννιούνται 
κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει: 
το σώμα. 

Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας 
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά 
ανασαίνω κι ας είμαι 
σε κοντινή μακρινή απόσταση 
απ' ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει... 

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς 
θα εφεύρει η ζωή 
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης 
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας. 

Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο 
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις 
τα πετάω. 
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω 
να φεύγουν τα περιττά, 
λέω να μπω στον ουρανό του τίποτα 
με ελάχιστα. 
_________________________
 — Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ


* Να ευχαριστήσω τη φίλη μου Μαρία Μ. που μου τόστειλε... διαδικτυακά. Απόγευμα στο σπίτι,  Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου του σωτηρίου 2015 έτους. Διάβασα... βαρεμάρα... τηλεόραση δεν ανοίγεις... κι αν το κάνεις δεν βάζεις φωνή και τους βλέπεις να κάνουν παντομίμα...  
Ξαναδιάβασα... βαρεμάρα... Λίγο facebook... 
Το ψοφόκρυο... ξεκίνησε, το δελτίο καιρού τελικά ήταν σωστό. 
Η τρίτη χρονιά είναι που δεν βάζουμε πετρέλαιο στην πολυκατοικία... Καταλαβαίνεις πως είναι τα πράγματα. Ας είναι καλά όλοι αυτοί οι θαυμάσιοι άνθρωποι που κυβέρνησαν τη βαρκούλα Ελλάδα και οι φίλοι τους που βολεύτηκαν... και που ''όλοι μαζί την φέραμε'' ως εδώ. 
Είχαμε μείνει στο facebook... κι εκεί λοιπόν να... 
Σ' ευχαριστώ Κατερίνα που έδωσες ζωή στο μολυβένιο σου σκάλισμα... σ' ευχαριστώ που έδωσες αξία στο απόγευμα μου. Υπερβολική ; Μπορεί... 
Σ' ευχαριστώ Μαρία που το βρήκες και τόστειλες. Κοίτα να δεις πόσο καλό μπορεί να κάνει ένας στίχος ! 
____________________________________
ο στίχος της Ρουκ δημοσιεύτηκε www.lifo.gr




έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<