Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θα τρελαθούμε... επίκαιρος ο Μάρξ ;




Αν μου λέγανε πριν κάποια χρόνια ότι θα έφτανα στο σημείο να ανατρέξω στον Μάρξ, θα τον κορόιδευα. Τι δουλειά έχουμε εμείς να γυρίσουμε δύο αιώνες πίσω...!
Έχουμε προχωρήσει τις κοινωνίες μας πια, ειδικά εμείς στη Ευρώπη. Χα χα χα με κοροϊδεύει με κακεντρέχεια ο εαυτός μου.
Λοιπόν ο Μάρξ είναι επίκαιρος όσο ποτέ. Ζήτω ο Μαρξ. Με σεβασμό προστρέχω στο νεανικό γραπτό του Καρόλου και διαβάζω... 

[...]


''Θα έρθει μια εποχή κατά την οποία ο καπιταλισμός θα παράγει τεράστιο πλούτο, αυτός ο πλούτος, ένα τεράστιος σωρός εμπορευμάτων, θα παράγεται πολύ γρήγορα και από ολοένα και λιγότερους Παραγωγούς.'' 

Εδώ, να αναφέρουμε ότι αυτή η τάση που εμφανίστηκε όταν ο Μαρξ ήταν πιτσιρικάς, γύρω στο 1830, με τη βιομηχανική επανάσταση, και έγινε πολύ σαφής όταν έγραφε το Κεφάλαιο, τάση την οποία εντόπισε, μελέτησε, προείδε τις εξελίξεις και έκτοτε ουδέποτε διαψεύστηκε.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, η Βιομηχανική Επανάσταση ξεκινάει στην Ευρώπη αλλάζοντας εκ βάθρων τις αντιλήψεις και τους τρόπους κατανάλωσης και ζωής των ανθρώπων. Η μαζική παραγωγή είναι δυνατή, αλλά οι ανισότητες που απορρέουν από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές πρακτικές ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Από τη νέα κατάσταση ωφελείται μια μειοψηφία επιχειρηματιών, ενώ η μεγάλη μάζα των εργαζομένων μετατρέπεται σε "εργατική δύναμη" από την οποία πλουτίζουν οι πρώτοι. 

Σήμερα κατακλυζόμαστε από αντικείμενα και προϊόντα, σκοτωνόμαστε στη δουλειά, καταναλώνουμε ολοένα και περισσότερο. Και παρ' ότι γνωρίζουμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι καταδικασμένο και θα καταλήξει σε μια κρίση που θα προκαλέσει αμέτρητα θύματα, εξακολουθούμε να κλείνουμε τα μάτια. Πώς γεννιούνται οι οικονομικές κρίσεις; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ανεργία; Γιατί όλες αυτές οι κοινωνικές ανισότητες; Γιατί χρειάζεται η αμφισβήτηση και η ανατροπή αυτού του συστήματος;
Οι οικονομολόγοι μιλούν μετά λόγου γνώσης ότι: Κατά τη δεκαετία 2025-2035 θα κορυφωθεί η ίδια 'τάση'. Κατά τη δεκαετία 2025-2035 πάνω από το 50% των θέσεων εργασίας που υπάρχουν σήμερα στη βιομηχανία και την μεταποίηση θα χαθούν και οι ζωντανοί Παραγωγοί θα αντικατασταθούν από ρομπότ και άλλες μηχανές. 
Η τάση αυτή θα συνεχιστεί κατά τις επόμενες δεκαετίες, έως ότου εξαντλήσει όλη την πάνω από δύο αιώνες δυναμική της. Όχι μόνο στη βιομηχανία: και στη μεταποίηση και στο εμπόριο, στις υπηρεσίες, την αγροτική παραγωγή, τις εξορύξεις, την υλοτομία, την αλιεία. Ο αριθμός των Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου θα είναι ένα μικρό κλάσμα του συνολικού πληθυσμού.




Ο αριθμός των ανέργων βαίνει αυξανόμενος. Θα γίνουν χειρότερα... και τα παιδιά μας; Θα ανήκουν κι αυτά στην τεράστια στρατιά των ανέργων, όπως άλλωστε και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού; 
Όσο και να θέλουμε να εργαστούμε, δεν θα υπάρχει εργασία ! 
Θα δίνεται ένα επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους ή θα μας αφήσουν να πεθάνουμε της πείνας; 
Πώς θα ζούμε ; Καταθλιπτικοί σκιές μπροστά σε γκισέ για επίδομα ανεργίας; Θα ζούμε στις πόλεις και θα περνάμε τη μέρα μας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, στην οποία έχουν καθηλωθεί ήδη τα παιδιά μας; 

Αν σας πω ότι δεν είμαι απαισιόδοξο άτομο... μπορεί και να μη πιστέψετε. Κι όμως σας βεβαιώνω ότι είμαι αισιόδοξη... Δεν είμαι τυφλή ή δεν θέλω να φορέσω παραμορφωτικά γυαλιά για να το πω αλλιώς. Μη με ρωτάς γιατί... μα για να συνεχίσω τη ζωή μου.

Μπήκε το '16... άντε καλή χρονιά νάχουμε... και με αισιοδοξία να ανατρέψουμε τα προγνωστικά. Να αποδείξουμε ότι δεν προφήτεψε σωστά... 
______________________________________________________

* φωτό, Κινέζοι εργάτες δουλεύουν σαν σκλάβοι


έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<