Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελλάδα, Αντέχουμε... αλλά για πόσο ακόμα;




Η είδηση είναι μηνός και πλέον, δεν είναι καινούργια... ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν έπεσε μπροστά μου. Τώρα όμως διαβάζοντάς την δυσκολεύομαι να πιστέψω... να και δεν θά 'πρεπε. Μελέτησε τη παραπάνω γελοιογραφία και πες μου αν και που διαφωνείς, να το συζητήσουμε... Α, κι αν θέλεις τη γνώμη σου για πόσο θα αντέχουμε ακόμα ; !

Παραθέτουμε την είδηση όπως τη βρήκαμε:

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με απόφασή του, διατάσσει την ελληνική κυβέρνηση να εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός που συμμετέχει στα μεταλλεία της Χαλκιδικής, 15,34 εκατ. ευρώ, συν τους τόκους! 


Με την απόφασή του αυτή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που είχε κάνει η Ελλάδα KATA του εαυτού της, ζητώντας να MHN εισπράξει τα 15,34 εκατομμύρια, όπως απέρριψε και την προσφυγή που είχε καταθέσει η Ελληνικός Χρυσός για να MHN τα επιστρέψει στο Δημόσιο.... 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκεπτικό της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από το οποίο προκύπτουν και τα επιχειρήματα που ανέπτυξε το ελληνικό Δημόσιο για να μην εισπράξει τα χρήματα. 

Συγκεκριμένα το Δημόσιο υποστήριξε ότι δεν πρέπει να πάρει από την Ελληνικός Χρυσός τα 15,4 εκατομμύρια γιατί κινδυνεύει η επένδυση! 

Η γνώμη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι κόλαφος, όμως, αφού συγκεκριμένα αναφέρει: 
η Ελλάδα εσφαλμένα υπογραμμίζει ότι η απαίτηση ανάκτησης 15.34 εκ. ευρώ κινδυνεύει να αναστείλει μια άμεση επένδυση αξίας 850 εκ. ευρώ, περιορίζοντας έτσι, αντί να τονώσει, την οικονομική ανάπτυξη και τον ανταγωνισμό, σε μια περίοδο μείζονος οικονομικής κρίσης για τη χώρα καθώς η ενίσχυση δεν χορηγήθηκε ούτε για τις επενδύσεις περιφερειακού χαρακτήρα, μήτε για την προστασία του περιβάλλοντος, μήτε για την απασχόληση. 

Με τη σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει ακόμα ότι: 

–η Ελλάδα χορήγησε πλεονέκτημα στην Ελληνικός Χρυσός από μεταφορά κρατικών πόρων καθώς η μεταπώληση των μεταλλείων Κασσάνδρας στην Ελληνικός Χρυσός σε τιμή χαμηλότερης της αγοραίας τιμής, συνεπάγεται μείωση των εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου σε σχέση προς τα έσοδα που θα μπορούσε να έχει αποκομίσει, και συνεπώς, απώλεια πόρων, 

– η απαλλαγή από την υποχρέωση καταβολής φόρου για τη μεταβίβαση της κυριότητας των μεταλλείων συνιστά κρατική ενίσχυση καθώς συνεπάγεται τόσο πλεονέκτημα για την Ελληνικός Χρυσός όσο και απώλεια πόρων για τον κρατικό προϋπολογισμό, 

– η κρατική ενίσχυση παρείχε πλεονέκτημα στην Ελληνικός Χρυσός έναντι των ανταγωνιστών της, και αυτό συνεπαγόταν κίνδυνο στρέβλωσης του ανταγωνισμού και επηρεασμού του μεταξύ κρατών μελών εμπορίου. 
__________________________________________________

* φωτό, η γελιογραφια είναι του ΚΥΡ και την βρήκαμε στο http://i-kyr.gr/


έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<