Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξοδεύω τα χρήματά μου κάνοντας πράγματα, όχι αγοράζοντας πράγματα




Έχω λίγα κι έχω πολλά... 


Γι' αυτό και δεν διαθέτω αυτοκίνητο ή σπίτι, ή ρούχα που να κοστίζουν περισσότερα από 40 ευρώ. 

Όμως έχω ανέβει σ' ένα βουνό, έχω πάει στην πεδιάδα με τους 1.000 ναούς, βρήκα τον Nemo, κράτησα στα χέρια μου ένα κοάλα, είδα να παίζουν μπάντες που δεν υπάρχουν πια, παρακολούθησα ηθοποιούς που πλέον έχουν φύγει από τη ζωή, έφαγα έντομα, ήπια σαμπάνια στο Παρίσι, ήπια κρυφά ποτό από μια πλαστική σακούλα, είδα το φεγγάρι να δύει και να έρχεται η ανατολή και έκανα πεζοπορία σε 3 χώρες. 

Μπορώ να φτιάξω ένα μαρτίνι, να μαγειρέψω μακαρόνια, κινέζικα dumplings, να φτιάξω φαγητό για 30 άτομα, να ζητήσω μια μπίρα σε 11 γλώσσες και να κάνω μια λογική συζήτηση στη νοηματική γλώσσα. 

Μέχρι στιγμής έχω ξοδέψει τα χρήματά μου με σύνεση. Μας είπαν ότι πρέπει να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, για να είμαστε επιτυχημένοι άνθρωποι. Δεν πρέπει. Πρέπει να δώσουμε όσα γίνεται περισσότερα και να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Διότι κανείς στο νεκροκρέβατό του δεν ευχήθηκε ποτέ να είχε αγοράσει μια τσάντα Gucci». 
____________________________________________________
Το κείμενο είναι της Dorothy Cortvriend το βρήκα στο www.doctv.gr

* στη φωτογραφία η επιγραφή λέει: Μας συγχωρείτε το life style (είδος ζωής) που παραγγείλατε είναι σε έλλειψη

έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<

Στον Πολιτισμένο Κόσμο...

...εύσημα τώρα θα αποδοθούν
για το νέο επίτευγμα των μαζικών
αναίμακτων δολοφονιών.

Νέα κείμενα θα προστεθούν,
για το μέλλον των έξυπνων όπλων,
με σπουδή θα τ' αξιολογείς...

Θάσαι πάντα, ο νικητής,
στης “δόξας” την ανθρώπινη ντροπή,
και του δικαίου τάχα ο τιμητής,
στου σύγχρονου πολιτισμού
τη δύσκολη στροφή.

Ποιός λαός, αυτή τη φορά, θα επιλεγεί,
στην επιστήμη να προσφέρει ! ;
Η επιστημονική κοινότητα περιμένει,
με ανυπομονησία τη μεγάλη ''δοκιμή''...

...κι ευτυχώς που υπάρχεις εσύ
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγωνιστή,
των εξελιγμένων όπλων υπερασπιστή,
και των μαζικών θανάτων γενναίε πολεμιστή.

Το θέαμα προσφέρεται, ευγενική χορηγία,
οι κομπάρσοι δεν θα πληρωθούν.
Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υποκρισία,
αυστηρά, από τους σχολιαστές θα επικριθούν.

Αιματοβαμένες εικόνες οι τηλεοπτικές,
που στις σαραντάρες, και βάλε, “πλάσμα”
φαίνονται ακόμα πιο αληθινές,
από σκηνοθέτη ταινιών βίας
λες, σκηνές στημένες, φρικιαστικές.
_____________________________
Κ.Ρ.Μ


 …