Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξοδεύω τα χρήματά μου κάνοντας πράγματα, όχι αγοράζοντας πράγματα




Έχω λίγα κι έχω πολλά... 


Γι' αυτό και δεν διαθέτω αυτοκίνητο ή σπίτι, ή ρούχα που να κοστίζουν περισσότερα από 40 ευρώ. 

Όμως έχω ανέβει σ' ένα βουνό, έχω πάει στην πεδιάδα με τους 1.000 ναούς, βρήκα τον Nemo, κράτησα στα χέρια μου ένα κοάλα, είδα να παίζουν μπάντες που δεν υπάρχουν πια, παρακολούθησα ηθοποιούς που πλέον έχουν φύγει από τη ζωή, έφαγα έντομα, ήπια σαμπάνια στο Παρίσι, ήπια κρυφά ποτό από μια πλαστική σακούλα, είδα το φεγγάρι να δύει και να έρχεται η ανατολή και έκανα πεζοπορία σε 3 χώρες. 

Μπορώ να φτιάξω ένα μαρτίνι, να μαγειρέψω μακαρόνια, κινέζικα dumplings, να φτιάξω φαγητό για 30 άτομα, να ζητήσω μια μπίρα σε 11 γλώσσες και να κάνω μια λογική συζήτηση στη νοηματική γλώσσα. 

Μέχρι στιγμής έχω ξοδέψει τα χρήματά μου με σύνεση. Μας είπαν ότι πρέπει να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, για να είμαστε επιτυχημένοι άνθρωποι. Δεν πρέπει. Πρέπει να δώσουμε όσα γίνεται περισσότερα και να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Διότι κανείς στο νεκροκρέβατό του δεν ευχήθηκε ποτέ να είχε αγοράσει μια τσάντα Gucci». 
____________________________________________________
Το κείμενο είναι της Dorothy Cortvriend το βρήκα στο www.doctv.gr

* στη φωτογραφία η επιγραφή λέει: Μας συγχωρείτε το life style (είδος ζωής) που παραγγείλατε είναι σε έλλειψη

έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<