Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξοδεύω τα χρήματά μου κάνοντας πράγματα, όχι αγοράζοντας πράγματα




Έχω λίγα κι έχω πολλά... 


Γι' αυτό και δεν διαθέτω αυτοκίνητο ή σπίτι, ή ρούχα που να κοστίζουν περισσότερα από 40 ευρώ. 

Όμως έχω ανέβει σ' ένα βουνό, έχω πάει στην πεδιάδα με τους 1.000 ναούς, βρήκα τον Nemo, κράτησα στα χέρια μου ένα κοάλα, είδα να παίζουν μπάντες που δεν υπάρχουν πια, παρακολούθησα ηθοποιούς που πλέον έχουν φύγει από τη ζωή, έφαγα έντομα, ήπια σαμπάνια στο Παρίσι, ήπια κρυφά ποτό από μια πλαστική σακούλα, είδα το φεγγάρι να δύει και να έρχεται η ανατολή και έκανα πεζοπορία σε 3 χώρες. 

Μπορώ να φτιάξω ένα μαρτίνι, να μαγειρέψω μακαρόνια, κινέζικα dumplings, να φτιάξω φαγητό για 30 άτομα, να ζητήσω μια μπίρα σε 11 γλώσσες και να κάνω μια λογική συζήτηση στη νοηματική γλώσσα. 

Μέχρι στιγμής έχω ξοδέψει τα χρήματά μου με σύνεση. Μας είπαν ότι πρέπει να έχουμε όσο το δυνατόν περισσότερα, για να είμαστε επιτυχημένοι άνθρωποι. Δεν πρέπει. Πρέπει να δώσουμε όσα γίνεται περισσότερα και να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Διότι κανείς στο νεκροκρέβατό του δεν ευχήθηκε ποτέ να είχε αγοράσει μια τσάντα Gucci». 
____________________________________________________
Το κείμενο είναι της Dorothy Cortvriend το βρήκα στο www.doctv.gr

* στη φωτογραφία η επιγραφή λέει: Μας συγχωρείτε το life style (είδος ζωής) που παραγγείλατε είναι σε έλλειψη

έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Ο Ναρκωμένος Νους δεν έχει κρίση, είναι προβλέψιμος και γι αυτό πολύ βολικός

Να σταματήσουμε να ''γυρίζουμε τον τροχό'' στο εργαστήριο 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμα για να ξεστραβωθούμε ?  Αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ... Αν δεν ξεστραβωθούμε τώρα... σ' αυτήν την άγρια συγκυρία, πιστεύει κανείς ότι θα το πράξουμε στην νηνεμία και στην ευμάρεια ? 
Θα ήταν ευεργετικό να ανατρέξουμε στην ''ιερή'' αλλά κακοποιημένη Ιστορία μας, για να δούμε ότι "γυρίζουμε έναν τροχό" εργαστηρίου, σαν σωστά πειραματόζωα,  ποιών ιθυνόντων άραγε....?

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη ''εφηβεία'' μας, που βρισκόμαστε χρόνια τώρα.... Αιώνες...

Είμαστε κρεμασμένοι,  "άψυχες μαριονέτες" λες,  στα χέρια άτεγκτων σκληρών αφεντάδων με έμπειρα χέρια να κρατούν τους "σταυρούς" με τα τα σχοινιά ...
Πολλούς βολεύει ο Ναρκωμένος Νους... Ένα ''λοβοτομημένο'' πνεύμα χρειάζεται τον Φανατισμό, την Ομαδοποίηση και τον Φόβο για να λειτουργήσει και να παράξει την υπακοή.
Εκπαιδεύεται να ΜΗΝ έχει κρ…