Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

''O Ελληνικός λαός, τα τελευταία χρόνια, έχασε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα''





Οι διοικητικοί δικαστές σε σκληρό ψήφισμά τους που αφουγκράζεται και καταγράφει την πραγματική τραγική εικόνα που έχει περιέλθει ο Έλληνας πολίτης σε πολλαπλά επίπεδα (οικονομία, ασφαλιστικό, ανεργία, κ.α.) εκπέμπουν SOS προς τους κυβερνώντες και εκφράζουν «προς τον ελληνικό λαό τη βαθιά τους ανησυχία».


Επισημαίνουν την συνεχιζόμενη υποτίμηση της δικαστικής προστασίας των πολιτών και την αδυναμία πλέον των οικονομικά ασθενέστερων ιδίως πολιτών να έχουν πρόσβαση στα δικαστήρια.

Στο ψήφισμά τους τονίζουν ότι «δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η θέσπιση «έκτακτων» μέτρων που κατατείνουν σε υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων» και «δεν νοείται να κληθούν άλλη μία φορά οι ασφαλισμένοι αλλά και οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργασιακό βίο τους, να καλύψουν τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος».
Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών έχει ως εξής:



ΨΗΦΙΣΜΑ της Tακτικής Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών

«Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός λαός έχασε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα. Οι δραματικές περικοπές μισθών και συντάξεων, η απαξίωση της στέγης και της αγροτικής γης, η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας, της παιδείας και της πρόνοιας και η ανεργία που καλπάζει συνδυάστηκαν με μια σχεδιασμένη πρωτοφανή υποβάθμιση των δικονομικών δικαιωμάτων. 
Σήμερα η προσφυγή ειδικά στο διοικητικό δικαστήριο είναι απρόσιτη για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Υπέρμετρα παράβολα, αδικαιολόγητα δικονομικά βάρη, ενδικοφανείς διαδικασίες συνδυάζονται με τη μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων και δημιουργούν συνθήκες δικονομικής ασφυξίας στους πολίτες.

Η Ένωση Διοικητικών Δικαστών αναδεικνύει τις αιτίες της βραδύτητας της απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης. Είναι πρωτίστως η κοινωνική ανισότητα, η άδικη κατανομή των φορολογικών βαρών, η αναντιστοιχία των κοινωνικών παροχών με το επίπεδο της προόδου. Είναι ακόμη η πολυνομία, η κακή νομοθέτηση, η γραφειοκρατία. Η υποχρηματοδότηση της Δικαιοσύνης με αποτέλεσμα τις ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές.

Σήμερα όχι μόνο δεν ανακτώνται δικονομικά δικαιώματα που απωλέσθηκαν αλλά διαμορφώνονται όροι περαιτέρω υποτίμησης της δικαστικής προστασίας. Εκφράζουμε προς τον ελληνικό λαό τη βαθιά μας ανησυχία ότι με επίκληση το στόχο της «επιτάχυνσης» θα τεθούν νέα εμπόδια προσβασιμότητας των οικονομικά ασθενέστερων ιδίως πολιτών στα δικαστήρια, θα συρρικνωθεί περαιτέρω ο δικαστικός έλεγχος, θα προωθηθούν νέες ενδικοφανείς διαδικασίες.

Τα τελευταία χρόνια, άλλωστε, εντατικοποιείται το έργο των δικαστών με διακηρυγμένο αποκλειστικό στόχο την ποσοτική απόδοση. Έχουμε βάσιμους λόγους να ανησυχούμε ότι η εντατικοποίηση του έργου των δικαστών θα συνεχιστεί σε βάρος της ασφάλειας του δικαιοδοτικού συστήματος.

Οι διοικητικοί δικαστές επισημαίνουμε ότι:

Α) Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η θέσπιση «έκτακτων» μέτρων που κατατείνουν σε υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων,

Β) Δεν νοείται να κληθούν άλλη μία φορά οι ασφαλισμένοι αλλά και οι συνταξιούχοι, οι οποίοι κατέβαλαν τις εισφορές τους κατά τον εργασιακό βίο τους, να καλύψουν τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος,

Γ) Περαιτέρω υποτίμηση της δικαστικής προστασίας θίγει πλέον τον πυρήνα του δικαιώματος του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος.

Ζητάμε την αναβάθμιση των δικονομικών δικαιωμάτων των πολιτών και την άρση των υπέρμετρων κωλυμάτων πρόσβασης στη Δικαιοσύνη.

Προτείνουμε την ισότιμη δικονομική αντιμετώπιση των φορολογικών και εν γένει χρηματικών διαφορών (άρθρα 79 και 202 ΚΔΔ), την κατάργηση του θεσμού της πιλοτικής δίκης και τη διεύρυνση των πολυμελών συνθέσεων.

Απαιτούμε την κάλυψη των ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές, τον εκσυγχρονισμό της λειτουργικής οργάνωσης της διοικητικής δικαιοσύνης και την επίλυση του κτιριακού προβλήματος πολλών διοικητικών δικαστηρίων.

Τέλος, τονίζουμε ότι σε επίπεδο εσωτερικής οργάνωσης και λειτουργίας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, ο θεσμός του αυτοδιοίκητου σήμερα δοκιμάζεται, και μάλιστα στον πυρήνα του, με την αποξένωση των δικαστών από τη διαμόρφωση των κανονισμών εσωτερικής υπηρεσίας των ίδιων των δικαστηρίων τους».
_________________________________________________
protothema.gr


Συμφωνούμε και προσυπογράφουμε. Αλλά υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό που μάλλον δεν θέλουμε ούτε να το σκεφτόμαστε πόσο μάλλον να απαντήσουμε σ' αυτό.

Ούσα η Ελλάδα ''ευρωπαϊκό κομμάτι'' που είναι κάποια χρόνια τώρα, έχει τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις για τα οικονομικά της; Ναι ή όχι; 

Η απάντηση φυσικά είναι όχι, από τη στιγμή που παραδόθηκε ως ''άφρων και επιπολαία πράξασα'' στα οικονομικά της.  

Άρα μένουμε και γινόμαστε υπάκουοι υπήκοοι μιας αποικίας...; Ή φεύγουμε και... τί; χανόμαστε, βουλιάζουμε, θα μας φάει ο λύκος... ή παλεύουμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, μια χώρα με αυτάρκεια που μπορεί τουλάχιστον να ταΐσει τα παιδιά της;  

Επιτέλους πρέπει κάποια στιγμή να τολμήσουμε να περιγράψουμε την ''πραγματικότητά μας'' που γνωρίζουμε (;) όλοι αλλά δεν την συζητάμε! 
____________________________________________________________________________




* Φωτό,  Χωράφι στη  Γιαννιτσού, Η λεζάντα της λέει: ''Οι άνθρωποι φύγανε τα χωράφια μένουν χέρσα.'' 

Η  Γιαννιτσού είναι ημιορεινός οικισμός της δυτικής Φθιώτιδας με 363 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας, βόρεια της Μακρακώμης και 36 χλμ βορειοδυτικά της Λαμίας. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μακρακώμης. 
Είναι από τα πρώτα χωριά της περιοχής που κατάφερε με ίδια μέσα να κατασκευάσει σύστημα ύδρευσης κατά τον (20ό αιώνα), καθώς επίσης και σύστημα αποχέτευσης κατά τη Δεκαετία 1960. 
Τα δύο δίκτυα παραμένουν με ελάχιστες μεταλλάξεις ως σήμερα.


έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<