Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κι όλο θέλω




  Ό
λο θέλω να γράψω,
γι' αυτό... και 'κείνο...
μα ποιος θα νοιαστεί ;
κι όλο τ' αφήνω.

Μέσα μου κάτι με ενοχλεί
κάτι με τρώει...
Ν' αφήσω μια μικρή καταγραφή,
να τα θυμούνται... ένοχοι κι αθώοι.

Των φθόγγων η αρμονία
άτακτα ας κυλήσει,
για το στίχο μου αδιαφορία
αν ρίμα σωστή δεν βρίσκει.

Της ποίησης κανόνες,
συγχωρέστε με αν προδώσω...
Με κραυγές και με κορώνες,
το συναίσθημα άτεχνα αν δώσω.
ενοχικής αδιαφορίας θαμώνες.
Συγχωρέστε με...

Κι όλο ψάχνω...
λέξεις ακριβές χρειάζομαι,
για να σε συγκινήσω... αφού σ' οθόνες
έμαθες, 
        [τρόπο άλλον να βρώ,
για να σε συγκλονίσω χωρίς εικόνες,
πρέπει θαρρώ...

        Πού να βρω λόγια... 
        τον αθλητή του μπάσκετ, τον λεβέντη
        κανείς να μη ξεχάσει, 
        εκείνον... που στις μαγικές του "ρόδες",
        τ' ομορφότερο ζεϊμπέκικο μας χάρισε, 
        'κείνον... 
         που καλάθι να μην μπει δεν άφησε ! 

Ή μήπως, χαμένη μη πάει η γραφή
να περιμένω πρέπει,
του χρόνου τη κατάλληλη στιγμή
όταν οι άνθρωποι καλύτερα θ' ακούνε ;

Εκείνη της μάνας τη κραυγή,
ίσως πιο δυνατά ν' ακούσουν
που αφήνει τελευταία επιθυμία,
όταν για το παιδί της γίνεται θυσία,
και τα χρέη της πληρώνει με "ζωή"!

"Απ' το "σπίτι", κανείς μη βγάλει το παιδί,
κατάρα αφήνω και ευχή...”

Όταν καλύτερα οι άνθρωποι θ' ακούνε,
τη συμπονετικής τής πολιτείας δικαιολογία
που ως άλλος Πιλάτος θ' αποφανθεί:

“Η κατάσχεση αναβάλεται, παραμένει στην οικία
το παιδί, μέχρι νεωτέρας”,

Νίπτουσα χείρας... με υποκρισία.
______________________
Κάθυ Ματαράγκα, Ανέκδοτο,
*Πρωτοδημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
21/3/14 στο Scholeio.blogspot.gr


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<