Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το δικό της Βασίλειο


    Έλα καρδιά μου...
    την ιστορία μας να πούμε,
    πιάσ' το χέρι μου... μαζί
    πάμ' ένα γύρο στο χαρτί
    να θυμηθώ, γράψε μου,
    μυρωδιές παλιές,
    αγαπημένες...

Μνήμη, δώρο κι ευλογία,
με τη μάνα στη κουζίνα...

Όπως κοιτάς, η πόρτα στα δεξιά,
στου τοίχου την άκρη, κι αριστερά,
ανοίγεται φιλόξενα μια γωνιά.

Κράτα στο μυαλό σου τώρα τη σειρά,
ψυγείο, πλυντήριο, εστία,
το ένα με τάξη δίπλα στ' άλλο
κι όπως σε γάμα γυρνά ο τοίχος,
μαρμάρινη κι αρχοντική η γούρνα,
κάτασπρη, άσπιλη και καθάρια,
πιο δυνατή απ' τον ήλιο λες...
τ' άσπρο της να σε θαμπώνει...

Στη μέση, η μασίφ ροτόντα, η παλιά
ιταλικό κομμάτι, από το νησί φερμένη,
της οικογένειας, από ποιόν άραγε σωζμένη.

"Να μην υπάρχουν κεφαλές", έλεγε...
καρέκλες όσοι και οι μόνιμοι θαμώνες,
τρεις και μια,
η δική της.

Ένα βασίλειο... το δικό της,
ένα τετράγωνο βασίλειο
καθαρό και μυρωδάτο
κι ένα μαξιλάρι αφράτο
για τη καρέκλα, τη δική της,

Εδώ... το διάλειμμα στις ευθύνες
εδώ... για μια ανάσα στη κούραση
εδώ... η βαρετή αναμονή
μη καεί και το φαΐ...

Δεν φεύγει στιγμή...
μη τελειώσει το νερό.

Του βρασμού ακούει τη μουσική,
έχει γι' αυτό τόσο εξοικειωθεί,
στο τι μπορεί να χρειαστεί
της μέρας το μενού.

Αν φύγει...
μπορεί να ξεχαστεί,
κάτι μπορεί να "ξεφύγει"
απ' του νου τη προσοχή.

Τόχε πάθει... μιά -δυο φορές...
Αυτοσχεδίασε για την οικογένεια...

Κανείς δεν κατάλαβε ότι έλειπε
το κρέας από το μενού,
τη Κυριακή εκείνη.

Όλοι θεωρήσανε
ότι πάλι πειραματιζότανε
ότι πάλι δοκίμαζε νέες γεύσεις,
ότι μάγευε τα υλικά...
και τάκανε, πάντα, θεϊκά !

    Όλοι εκτός από μένα...
    που την είδα να κλαίει.

    Δεν καταλάβαινα...
    γιατί ήταν τόσο σοβαρό
    να κάψει κανείς ένα φαΐ...
______________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα  Ανέκδοτο,
Πρωτοδημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
στο Scholeio.blogspot.gr

* Φωτό: Στρογγυλό τραπέζι «Στα ίχνη της Άννα Αχμάτοβα στην Ελλάδα»
από το Ρώσικο πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο στην Αθήνα



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Ο Ναρκωμένος Νους δεν έχει κρίση, είναι προβλέψιμος και γι αυτό πολύ βολικός

Να σταματήσουμε να ''γυρίζουμε τον τροχό'' στο εργαστήριο 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμα για να ξεστραβωθούμε ?  Αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ... Αν δεν ξεστραβωθούμε τώρα... σ' αυτήν την άγρια συγκυρία, πιστεύει κανείς ότι θα το πράξουμε στην νηνεμία και στην ευμάρεια ? 
Θα ήταν ευεργετικό να ανατρέξουμε στην ''ιερή'' αλλά κακοποιημένη Ιστορία μας, για να δούμε ότι "γυρίζουμε έναν τροχό" εργαστηρίου, σαν σωστά πειραματόζωα,  ποιών ιθυνόντων άραγε....?

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη ''εφηβεία'' μας, που βρισκόμαστε χρόνια τώρα.... Αιώνες...

Είμαστε κρεμασμένοι,  "άψυχες μαριονέτες" λες,  στα χέρια άτεγκτων σκληρών αφεντάδων με έμπειρα χέρια να κρατούν τους "σταυρούς" με τα τα σχοινιά ...
Πολλούς βολεύει ο Ναρκωμένος Νους... Ένα ''λοβοτομημένο'' πνεύμα χρειάζεται τον Φανατισμό, την Ομαδοποίηση και τον Φόβο για να λειτουργήσει και να παράξει την υπακοή.
Εκπαιδεύεται να ΜΗΝ έχει κρ…