Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Καθαίρεση




     Ήταν που έκλαιγε ο ουρανός
για τις δικές σου τις φωτιές
άνθρωπε...

Ήταν που έπεσε παγετός
κι άδειασαν των δέντρων οι φωλιές
άνθρωπε...

Χειμώνα έφερες βαρύ...
κι ο ήλιος, θυμωμένος,
[έφυγε απ' τις γειτονιές,
αμείλικτα τα σύννεφα...
[τον κρύβουν,
άδικα στις αυλές
[τον ψάχνουν οι ευωδιές,
ανόρεχτος εκείνος,
[αφήνει να τον σβήνουν.

Στάσου λίγο
[μια λέξη μόνο να σου πω
δες με...
[αφοπλίζομαι
το "δίκιο" σου, είναι του άλλου "άδικο".

Ευθέως, κατήγορος αυστηρός,
μ' ανάθεμα τώρα σε βαρύνει,
του σύμπαντος ο δημιουργός:

"Τη οδηγία σου την ξέχασες,
σκούπισε τα χέρια απ' το αίμα,
τον λόγο της ύπαρξής σον έχασες..."

Αυτός που κάποτε κοίταζε ψηλά,
εσύ, που εαυτόν νόμισες σπουδαίο...
Άξιος πια κανείς δεν είναι
[τ' “όνομα” να φέρει.

Δικό σου φταίξιμο,
[που με καρδιά δεν άρχεις,
χωρίς το "δίκιο", να ξέρεις, αφαιρείται
η άδεια που πήρες να υπάρχεις...
κι απ' τον ανθρώπινο τον τίτλο,
χάνονται πια τα δικαιώματα...

Αφού αυτό λερώθηκε,
[ν' αποσυρθεί τού πρέπει,
κι αλλιώς ο ένας τον άλλον να προσφωνείτε..."

Άλλο όνομα πιο περισπούδαστο να βρείτε,
να συνεχίσετε με υποκρισία
[για πολιτισμό να ομιλείτε !

"Πρώην-άνθρωποι", θα υπογράφετε,
"που ακόμα δεν βρήκαν τ' όνομα τους"...
__________________________________
          Κάθυ Ματαράγκα



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Οι φορείς της σάρκας

     Με θράσος...      σκάρωνες κανόνια      κι εμείς, υπάκουα,      σου φέρναμε τα βόλια,
     μετά τράβηξες το σπαθί      ακόνισες και το μαχαίρι,      βίαια και άπληστα      εργάστηκε το χέρι,
           ''Έτσι γράφεται το έπος'',            ...είπες,           ''τι νόμισες... ; με προδοσία, έγκλημα και συνομωσία.           Θρίαμβο, θάνατο και δόξα           έχει κάθε νίκη...
          Αίμα χρειάστηκε άφθονο,          αμαρτωλών κι αθώων,          για να γραφτεί η Ιστορία''.

Ήσουν και 'σύ εκεί, δεν έλειψα ούτε 'γώ... κι άλλοι πολλοί... όλοι, όσοι, πιστέψαμε στην αυταπάτη, του ''αλλιώτικου κόσμου'', διψασμένα... σαν τυφλοί, και με αφέλεια αφεθήκαμε, στην απάτη και στη πλάνη
Θα παλεύαμε... λέει, με νύχια και με δόντια, όλοι μαζί, Θα κραυγάζαμε... λέει, όπλα να γίνουν οι κραυγές, όλοι μαζί...
Να εμποδίζαμε τους Δυνατούς.. το πολεμικό τους νέφος, περήφανο κι αυτό, σαν τον πολιτισμό τους, να μην απλώσουν,��������������������������������������������������…

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα