Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Από την αρχή


        Τα μάτια κλείνω
          κύτταρο αδιαμόρφωτο,
          και παίρνω ν' αρμενίζω...
          Σκορπίστηκα

          πάλεψα την άσχημη αλήθεια
          να δεχτώ... μα δεν τη μπόρεσα
          αδίστακτα να με καρφώνει,
          Αναμετρήθηκα

          ψεύτικα φτερά τ' ονείρου φόρεσα,
          πως θα πετάξω μαζί του να νομίζω,
          μάθημα στην οδύνη χώρεσα      
          Περιπλανήθηκα,

          το βήμα κάλυψε τη γη,
          φρέσκο το 'λιόφωτο θαμπώνει,
          λύτρωση το δάκρυ μιαν αυγή
          Αναγεννήθηκα

          φορτωμένο όλα μου τα “γιατί”
          ράγες χαράζει σαν βαγόνι
          βροχή στο δέρμα μου καυτή,
          Ευλογήθηκα 

          πίστη, σεβασμό κι ελπίδα
          δίνω να ταϊσω τη ζωή,
          κι εκείνη ακούραστη ανάσα
          λέει, “... άντε πάλι απ' την αρχή
          ___________________________________
           Κάθυ Ρ. Ματαράγκα
            Πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://scholeio.blogspot.gr
          με ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου

 έπεα.. μη πτερόεντα    

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Οι φορείς της σάρκας

     Με θράσος...      σκάρωνες κανόνια      κι εμείς, υπάκουα,      σου φέρναμε τα βόλια,
     μετά τράβηξες το σπαθί      ακόνισες και το μαχαίρι,      βίαια και άπληστα      εργάστηκε το χέρι,
           ''Έτσι γράφεται το έπος'',            ...είπες,           ''τι νόμισες... ; με προδοσία, έγκλημα και συνομωσία.           Θρίαμβο, θάνατο και δόξα           έχει κάθε νίκη...
          Αίμα χρειάστηκε άφθονο,          αμαρτωλών κι αθώων,          για να γραφτεί η Ιστορία''.

Ήσουν και 'σύ εκεί, δεν έλειψα ούτε 'γώ... κι άλλοι πολλοί... όλοι, όσοι, πιστέψαμε στην αυταπάτη, του ''αλλιώτικου κόσμου'', διψασμένα... σαν τυφλοί, και με αφέλεια αφεθήκαμε, στην απάτη και στη πλάνη
Θα παλεύαμε... λέει, με νύχια και με δόντια, όλοι μαζί, Θα κραυγάζαμε... λέει, όπλα να γίνουν οι κραυγές, όλοι μαζί...
Να εμποδίζαμε τους Δυνατούς.. το πολεμικό τους νέφος, περήφανο κι αυτό, σαν τον πολιτισμό τους, να μην απλώσουν,��������������������������������������������������…

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα