Το Κρυφτό

      

Παίζουμε κρυφτό
και τα φυλάω,
ένα, δύο, τρία...
αρχίζω να μετράω,
πέντε.. έξη... μάτι ανοίγω,
να σε κρυφοκοιτάω...
Το πόστο μου αφήνω...
και γύρω σου χοροπηδάω,
νέκταρ να πιω
στην ανάσα σου ζητάω,
με το Θείο να ενωθώ.

Νότα κελαρυστή βιολιού
τ' όνειρο,
       [σφιχτά μου κράτησες το χέρι,
τέλος μην έρθει του παραμυθιού.
Ακούραστα θα φύλαες καρτέρι,
μούλεγες, “Να σε προσέχω,
μη λερωθείς στο βουρκονέρι”,

Κι εγώ... πλοκάμι
γύρω σου να με τυλίξεις...
Ανυπόμονη σφαίρα στη θαλάμη
που περιμένει να την πυροβολήσεις...
Πυροτέχνημα,
            [έτοιμη να εκραγώ,
Πρόσεχε”, σου λέω,
               [“μη με πυροδοτήσεις,
στάχτη στο διάστημα να σκορπιστώ”.
_______________________________                     
* Κάθυ Ματαράγκα 

           
 έπεα.. μη πτερόεντα   


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διάβα να γίνει το νερό

Το τελευταίο βλέμμα

Γυναίκα