Το τελευταίο βλέμμα

 

Να ξεριζώσω ήθελα
το τελευταίο σου το βλέμμα
να μη βουλιάζω... αργά,
να μην πνίγομαι στο τέλμα.

Ψάχνω ένα αφήγημα,
νέα στοιχεία νάβρω,
ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα,
βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα...
το τελευταίο σου το βλέμμα.

Που με παγώνει... και με ζεσταίνει,
με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.

Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά...
και το κουρασμένο μου μυαλό
έχει πάλι συντροφιά
τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...

Ψέμματα δεν θα σου πω,
πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ,
σαδιστικά τον προκαλώ...

Ανταποκρίνεται... 
και πρόθυμα με κάνει να πονώ,
μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί,
απλόχερα με παρηγορεί... 

"Αφέσου στο τίποτα... μην έχεις προσμονή, 
μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή, 
λιγότερο κάθε φορά παρέα θα σου κάνει
κι ας αιμοραγεί” ... 
______________________________________________
                                Κάθυ Ματαράγκα 

           
 έπεα.. μη πτερόεντα   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διάβα να γίνει το νερό

Στον Πολιτισμένο Κόσμο...