Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μη γυρίζεις τη πλάτη σου


Το μισό από το κακό που... 
γίνεται στον κόσμο 
γίνεται από ανθρώπους που θέλουν 

να αισθανθούν σπουδαίοι. 
Δεν έχουν την πρόθεση να κάνουν κακό.
Απλά το κακό δεν τους απασχολεί.
____ Τόμας Στερνς Έλιοτ

   Ε... Κόσμε...

Δεν ήθελα να βλέπω...
όμως τόκανα... φώναζα
έγκλημα πως είναι,
μα κανείς δεν άκουγε,
λείπαμε απ' τον κόσμο σου.

Κι ήσουνα παιδί
ζεστή καρδιά, μάτια υγρά
μια φούχτα άνθρωπος
αθώος, μόνος, τρυφερός,
μα όχι ίσος, δυστυχώς
θα τιμωρηθείς... βαριά !

Ε... Κόσμεεεε...
τη καρδιά σου φανάρι άναψε
να διώξεις το σκοτάδι...
των υπάνθρωπων η 'πεθυμιά
είναι να στραβωθούμε...

Ε... Κόσμεεεε...
τ' αυτιά σου κλείσε, μόνο της ψυχής
άκου τη μουσική να παιανίζει
οι προσταγές απ' τα κανόνια,
είναι να κουφαθούμε..

Ε... Κόσμεεεε...
Ζήσε ότι σου δόθηκε στον χρόνο,
δίπλα σου, σιωπηλές στέκουν,
και να τις επιλέξεις περιμένουν,
η συμπόνια κι η ελπίδα...
της οθόνης η πληροφορία
θέλει να σφαχτούμε....

Ε... Κόσμεεεε... είναι στο χέρι σου,
μη σβήνεις τ' αστέρια
[απ' των παιδιών το παραμύθι,
άκουσε το κάλεσμά τους
                             [και προσδέσου
να απολαύσεις το ταξίδι
                                 [αφέσου...
_____________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα, 



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<