Κι όλο θέλω

  Όλο θέλω να γράψω,

γι' αυτό... και 'κείνο...

μα ποιος θα νοιαστεί ;

κι όλο τ' αφήνω.

Μέσα μου κάτι με ενοχλεί

κάτι με τρώει...

Ν' αφήσω μια μικρή καταγραφή,

να τα θυμούνται... ένοχοι κι αθώοι.

Των φθόγγων η αρμονία

άτακτα ας κυλήσει,

για το στίχο μου αδιαφορία

αν ρίμα σωστή δεν βρίσκει.

Της ποίησης κανόνες,

συγχωρέστε με αν προδώσω...

Με κραυγές και με κορώνες,

το συναίσθημα άτεχνα αν δώσω.

ενοχικής αδιαφορίας θαμώνες.
Συγχωρέστε με...

Κι όλο ψάχνω...

λέξεις ακριβές χρειάζομαι,

για να σε συγκινήσω... 

αφού σ' οθόνες έμαθες, 

τρόπο άλλον να βρω,

για να σε συγκλονίσω 

χωρίς εικόνες θαρρώ...

        Πού να βρω λόγια... 
        του μπάσκετ, τον λεβέντη
        κανείς να μη ξεχάσει, 
        εκείνον... 

        που στις μαγικές του "ρόδες",
        τ' ομορφότερο ζεϊμπέκικο 

        μας χάρισε, 
        'κείνον... 
         που καλάθι να μπει δεν άφησε ! 

Ή μήπως, χαμένη μη πάει η γραφή

να περιμένω πρέπει,

του χρόνου τη κατάλληλη στιγμή

όταν οι άνθρωποι καλύτερα θ' ακούνε ;

Εκείνη της μάνας τη κραυγή,

ίσως πιο δυνατά ν' ακούσουν

που αφήνει τελευταία επιθυμία,

όταν για το παιδί της γίνεται θυσία,

και τα χρέη της πληρώνει με "ζωή"!

"Απ' το "σπίτι", κανείς μη βγάλει το παιδί,

κατάρα αφήνω και ευχή...”

Όταν άνθρωποι της πολιτείας

καλύτερα θ' ακούνε, 

τη συμπονετική δικαιολογία
που ως άλλος Πιλάτος θ' αποφανθεί:

«Η κατάσχεση αναβάλλεται

παραμένει στην οικία
μέχρι νεωτέρας το παιδί»
Νίπτουσα χείρας... με υποκρισία.
______________________

Κάθυ Ματαράγκα, Ανέκδοτο,

*Πρωτοδημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
21/3/14 στο Scholeio.blogspot.gr

 έπεα.. μη πτερόεντα