επεα.. μη πτεροεντα

        Τ α μάτια κλείνω           κύτταρο αδιαμόρφωτο,           και παίρνω ν' αρμενίζω...           Σκορπίστηκα           πάλεψα την άσχημη αλήθεια           να δεχτώ... μα δεν τη μπόρεσα           αδίστακτα να με καρφώνει,           Αναμετρήθηκα           φτερά τ' ονείρου φόρεσα,           πως θα πετάξω μαζί του να νομίζω,           μάθημα στην οδύνη χώρεσα                 Περιπλανήθηκα,           το βήμα κάλυψε τη γη,           φρέσκο το 'λιόφωτο θαμπώνει,           λύτρωση το δάκρυ μιαν αυγή           Αναγεννήθηκα           φορτω...

του Δ. Δημητριάδη " .. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… " Π οτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλ’ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ’χεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα ...

                                                                                  Ε λάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε, θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασ' απάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, σε ταξίδι φαντασίας να χαθώ, Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε        [στου δρόμου τη στροφή. Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλαν...

     Μ ε θράσος...      σκάρωνες κανόνια      κι εμείς, υπάκουα,      σου φέρναμε τα βόλια,      μετά τράβηξες το σπαθί      ακόνισες και το μαχαίρι,      βίαια και άπληστα      εργάστηκε το χέρι,            ''Έτσι γράφεται το έπος'',            ...είπες,           ''τι νόμισες... ; με προδοσία,           έγκλημα και συνομωσία.           Θρίαμβο, θάνατο και δόξα           έχει κάθε νίκη...           Αίμα χρειάστηκε άφθονο,          αμαρτωλών κι αθώων,          για να γραφτεί η Ιστορία''. Ήσουν και 'σύ εκεί, δεν έλειψα ούτε 'γώ... κι άλλοι πολλοί... όλοι, όσοι, πιστέψαμε στην αυταπ...

Χριστούγεννα του '23     Μ όνη έστεκε, χορτασμένη,        στου ορίζοντα τη στρογγυλάδα        του κάδου η σιλουέτα        στον ανηφορικό τον δρόμο.        Ξέχειλος από την απληστία του        δεν μπορούσε πια να δεχτεί        ότι καινούργιο “άχρηστο”        θ' αποχωρίζονταν οι χρήστες.       Ματιά να την προσέξει,       ζήτησε μια αντανάκλαση        που κοντά μου κύλησε,        μα του παρκαρισμένου η ρόδα        άκαρδα τη πορεία της φρενάρει.        Ατίθαση μια πορτοκαλόχρυση        χριστουγεννιάτικη μπάλα        είχε ξεφύγει από σωρό στολίδια        κάποιου χρήστη... άχρηστο πια βιος.        Σακούλες δραπέτες έχασκαν       ...

"Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας..."  Π ρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας. γράφει ο Χρ. Γιανναράς Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας; Nα ευχηθείς τί στις νεκρές ψυ...

     Ή ταν που έκλαιγε ο ουρανός για τις δικές σου τις φωτιές άνθρωπε... Ήταν που έπεσε παγετός κι άδειασαν των δέντρων οι φωλιές άνθρωπε... Χειμώνα έφερες βαρύ... κι ο ήλιος, θυμωμένος, [έφυγε απ' τις γειτονιές, αμείλικτα τα σύννεφα... [τον κρύβουν, άδικα στις αυλές [τον ψάχνουν οι ευωδιές, ανόρεχτος εκείνος, [αφήνει να τον σβήνουν. Στάσου λίγο [μια λέξη μόνο να σου πω δες με... [αφοπλίζομαι το "δίκιο" σου, είναι του άλλου "άδικο". Ευθέως, κατήγορος αυστηρός, μ' ανάθεμα τώρα σε βαρύνει, του σύμπαντος ο δημιουργός: "Τη οδηγία σου την ξέχασες, σκούπισε τα χέρια απ' το αίμα, τον λόγο της ύπαρξής σον έχασες..." Αυτός που κάποτε κοίταζε ψηλά, εσύ, που εαυτόν νόμισες σπουδαίο... Άξιος πια κανείς δεν είναι ...

    Λ ίγοι, νοσταλγικά αναζητούν, πρώην αξίες που κείνται πεταμένες, στ' αζήτητα τώρα με απονιά ριγμένες δεν έχουν τίποτα πια να πουν. Έννοιες, τώρα λερωμένες, και όπως πολλοί ομοφωνούν, έννοιες υπό εξαφάνιση: Η αιδώς, κολλητή της εντιμότητας και η ειλικρίνεια, της αθωότητας απούσες είναι όλες... μα μήπως είδες πουθενά καλοσύνη και ανθρωπιά ? Λίγοι διαφωνούν στο έγκλημα χωρίς τιμωρία... Μια κοινωνία βουτηγμένη ηθελημένα στην αδικία άχρηστοι νόμοι σε απραξία μια κοινωνία προδομένη. Χλιδάτη κατανάλωση όχι την πείνα να χορτάσει, μα αναγκαία, να τραφεί, η άδεια ύπαρξη, ενός αστείρευτου πάρτυ σκουπιδιών, των γκαλά, της ''πίστας'' και των λουλουδιών, των αδηφάγων και κομψών ζωών. Αμετανόητοι θιασώτες της αλαζονείας, μιας θεοσεβούμενης υποκρισίας... των ζωών εκείνων που νομίζουν αιωνίας. ________________________________ Κάθυ Ρ. Ματαράγκα  έπεα..  μ...

    Έ λα καρδιά μου...     την ιστορία μας να πούμε,     πιάσ' το χέρι μου... μαζί     πάμ' ένα γύρο στο χαρτί     να θυμηθώ, γράψε μου,     μυρωδιές παλιές,     αγαπημένες... Μνήμη, δώρο κι ευλογία, με τη μάνα στη κουζίνα... Όπως κοιτάς, η πόρτα στα δεξιά, στου τοίχου την άκρη, κι αριστερά, ανοίγεται φιλόξενα μια γωνιά. Κράτα στο μυαλό σου τώρα τη σειρά, ψυγείο, πλυντήριο, εστία, το ένα με τάξη δίπλα στ' άλλο κι όπως σε γάμα γυρνά ο τοίχος, μαρμάρινη κι αρχοντική η γούρνα, κάτασπρη, άσπιλη και καθάρια, πιο δυνατή απ' τον ήλιο λες... τ' άσπρο της να σε θαμπώνει... Στη μέση, η μασίφ ροτόντα, η παλιά ιταλικό κομμάτι, από το νησί φερμένη, της οικογένειας, από ποιόν άραγε σωζμένη. "Να μην υπάρχουν κεφαλές", έλεγε... καρέκλες όσοι και οι μόνιμοι θαμώνες, τρεις και μια, η δική της. Ένα βασίλειο... το δικό της, ένα τετράγωνο βασίλειο καθαρό και μυρωδάτο κι ένα μαξιλάρι αφράτο για τ...

Γράφτηκε το Νοέμβριο του 2012 και είναι επίκαιρο και φρέσκο, λες και γράφτηκε σήμερα, για το τώρα... Αυτό το άθλιο "Τώρα", αυτόν άθλιο Νοέμβριο του άθλιου 2016, περιμένοντας ένα εξίσου άθλιο 2017... Κι αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα, το "Ζωή Χωρίς Προοπτική". Μα, εγώ θέλω... να μην μάθω να ανέχομαι, να μην συνηθίσω τον βούρκο και ελπίζω ότι... 7 Νοεμβρίου 2012 ·  Αν ήμουν Σαμαράς, θα χαιρόμουν που έχω έναν τόσο υπάκουο και φιλήσυχο λαό. Έναν λαό έτοιμο να θυσιαστεί για όποιο θέμα εγώ και οι συνεργάτες μου στα ΜΜΕ, του ζητήσουμε να θυσιαστεί. Θα χαιρόμουν που έχω τον πιο φοβισμένο και ευκολόπιστο λαό, της Ευρώπης. Αν ήμουν Μέρκελ, θα χαιρόμουν, που έχω το πιο ήσυχο και πρόθυμο πειραματόζωο, έτοιμο να δοκιμάσει κάθε πείραμα, ακόμη και αν αποδεδειγμένα το πείραμα έχει αποτύχει δύο φορές, μέσα σε 2,5 χρόνια. Θα χαιρόμουν που αυτό το πειραματόζωο νομίζει ότι θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και ότι θα είναι ευτυχισμένο μόνο μέσα στην Ευρωζώνη. Θα χαιρό...