Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια...




.. μπορείς να φτιάξεις τον κήπο σου εσύ


"Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα, 

γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια  …και τα όνειρα 
πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις …με κάθε αντίο μαθαίνεις
____________________________________

Χ. Λ. Μπόρχες


* Μικρή σημείωση βάζω κάτω από τον Μπόρχες γιατί δεν θέλω να παρασυρθεί, όπως ''όλα'' τα συμβαίνοντα. Σημαντικά μπερδεμένα με τα ασήμαντα... ένα κουβάρι, γιατί μάλλον έτσι πρέπει.   

Για να διατηρείται η ροή μας ; Ίσως...

Πέμπτη 31, τελευταία μέρα του Δεκεμβρίου του 2015...

Ανοίγοντας το mail μου... βρίσκω, μαζί με ευχές, μικρό Μπορχικό πόνημα, από φίλη αγαπημένη, την μοναδική Εύη Π. που προσθέτει τον τελευταίο καιρό, το δικό της κομματάκι στην προσωπική μου θεώρηση μαζί με τέσσερεις ακόμα ανήσυχες υπάρξεις στην προσωπική αναζήτηση... ένα μικρό ευχαριστώ με πολύ αγάπη από όλες μας.









έπεα.. μη πτερόεντα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<