Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όνειρο άτρωτο και υπαρκτό



         Οι θεατές

πως άρχιζε η νύχτα,
όπως γλύστραε το φωτεινό
στο βλέμμα, και σκίασ' η ματιά
τρυφερά, με καλεί η γωνιά,
να με κρύψει, να με λυτρώσει...
στην αγκαλιά της, κι εγώ σκοτάδι
γίνομαι, και κρύβομαι,
να περιμένω ένα του χάδι !

Γεμίζει συνέχεια η πλατεία με ψυχές,
μέχρι και στα θεωρεία
μυρμήγκια οι θεατές.

Η ώρα περνάει,
κι η νύχτα που τελειώνει, σου λέει
βιάσου... έχεις δουλειά να κάνεις...
μη νιώθεις αμηχανία,
τα δάκρυα σου δεν θα δουν,

κι ο πόνος σου κρυφός θα μείνει,
αναφιλητά δεν θ' ακουστούν...
όλοι απόντες είναι...
δεν ξέρουν απ' τη ζωή πως λείπουν.

Φωτιά τα δάχτυλα πιάνουν
πάνω κάτω... παράξενες
φόρμες φτιάνουν...
λες μ' άλλου εντολή κινούνται

Γραμμές αδρές σχεδιάζω,
άλλο να κάνω δεν μπορώ
μόνο νέους δρόμους,
με μάθαν να χαράζω,

στην άκρη τον γραφίτη βάζω,
γραμμές γειτονικές ζητούν
μεταξύ τους να ενωθούν
τα λάδια μου ετοιμάζω...

καθαρό απλώνω χρώμα
διστάζω... σταματώ,
μιξάρω με αλήθεια την εικόνα
να δώ καλύτερα... πισωπατώ,
τους αιώνιους “κυνηγούς του τίποτα”.

Τις ματαιόδοξες αναμονές
μιας κούφιας επιβεβαίωσης,
περιπλανώμενες αλαζονικές,
χωρίς προορισμό σκιές !
Τα χέρια τρέμουν
τα σφίγγω με πείσμα, μοιάζουν
άλλο να μην αντέχουν...
τα χρώματα... τελειώνουν.
τελειώνει κι η ανάσα.

Μήπως να τ' αναβάλω ;
Μήπως μια άλλη φορά ;
Ανάλαφρος, χορευτικός,
της άμμου ο στροβιλισμός
στη κλεψύδρα όπως κατεβαίνει,
ο χρόνος σκέφτομαι τελειώνει.
''Μην τολμήσεις... !'' ακούω
φωνή απόκοσμη βαθιά,
ίδιο θεριό που ξύπνησε,
λές μόλις από λήθαργο.

''Φρόντισε, στο τοπίο, το λερό,
την ασκήμια να μην ντύσεις,
μικρό, χωμάτινο πλάσμα,
και τον πίνακα να προχωρήσεις.

Όσοι ακόμα δεν γίναν ζόμπι.
αλύπητα, να τους “χτυπήσεις”,
και την θλιβερή τους την εικόνα,
μη διστάσεις να τους δείξεις.

Δεν έχω τίποτα “νέο” να σου πω,
μεγαλύτερη νάχει αξία.
μόνο “ένα” όσο η γη παλιό,
η ζωή του καθένα είναι “μία”.

Όπως γλύστραε το σκοτεινό,
προσπάθεια κίνησε η μέρα,
το βλέμμα να φωτίσει.

Στ' όνειρο αγκιστρώθηκε,
επίμονα η προσδοκία:

        “Άτρωτο και υπαρκτό 
         να γίνεις... θα περιμένω”,
         του λέει με ελπίδα.
 ________________
Κάθυ Ματαράγκα, Ανέκδοτο,
*Πρωτοδημοσιεύτηκε με ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
21/3/14 στο Scholeio.blogspot.gr




 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Ο Ναρκωμένος Νους δεν έχει κρίση, είναι προβλέψιμος και γι αυτό πολύ βολικός

Να σταματήσουμε να ''γυρίζουμε τον τροχό'' στο εργαστήριο 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμα για να ξεστραβωθούμε ?  Αν δεν γίνει τώρα δεν θα γίνει ποτέ... Αν δεν ξεστραβωθούμε τώρα... σ' αυτήν την άγρια συγκυρία, πιστεύει κανείς ότι θα το πράξουμε στην νηνεμία και στην ευμάρεια ? 
Θα ήταν ευεργετικό να ανατρέξουμε στην ''ιερή'' αλλά κακοποιημένη Ιστορία μας, για να δούμε ότι "γυρίζουμε έναν τροχό" εργαστηρίου, σαν σωστά πειραματόζωα,  ποιών ιθυνόντων άραγε....?

Μπορούμε να εγκαταλείψουμε την αρχέγονη ''εφηβεία'' μας, που βρισκόμαστε χρόνια τώρα.... Αιώνες...

Είμαστε κρεμασμένοι,  "άψυχες μαριονέτες" λες,  στα χέρια άτεγκτων σκληρών αφεντάδων με έμπειρα χέρια να κρατούν τους "σταυρούς" με τα τα σχοινιά ...
Πολλούς βολεύει ο Ναρκωμένος Νους... Ένα ''λοβοτομημένο'' πνεύμα χρειάζεται τον Φανατισμό, την Ομαδοποίηση και τον Φόβο για να λειτουργήσει και να παράξει την υπακοή.
Εκπαιδεύεται να ΜΗΝ έχει κρ…