Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είμαι εδώ ή εκεί ;


* Επετειακό όλων των ''ειρηνευτικών επεμβάσεων'',
στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη... στη Συρία... στο... ;
                       

Kάθε μέρα κι άλλο ''καραβάνι''...
στη κορνίζα του γυάλινου κόσμου.
Κάθε μέρα...
Σιγά σιγά συνηθίζεις και αυτό,
όλα τα συνηθίζεις...
Φαντάσου να χυθούν έξω από το γυαλί...

Πνίγεσαι...
Σαν να σου σφίγγουν το λαιμό,
απ' τη γυάλινη σφαίρα μαγνητισμένη...
πνίγεσαι... μπροστά της καθισμένη.

Τώρα σ' έχει απορροφήσει
Τώρα σ' έχει κατακτήσει...
Συνέρχεσαι... Ταράζεσαι...

''Δεν είναι ταινία'' λές μέσα σου με τρόμο,
''Δ ε ν εί ν αι τ αι ν ί α...''
επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά
Αρχίζεις να κρυώνεις... ιδρωμένη,
κι αναρωτιέσαι...

''Είμαι εδώ ή εκεί ;''
Αν είμαι εδώ, δεν ''μετέχω'',
είμαι θεατής, ένας ακόμα,
ποιός ξέρει πόσοι βλέπουν ότι κι εγώ ;

Κι αν όμως κάνω λάθος ;
αν είμαι εκεί... ; αν είναι παραίσθηση
που ο φόβος μου δημιουργεί,
για να νιώσω ασφαλής,
ανάμεσα τους...;
ανάμεσα στα χαλάσματα...
ανάμεσα στο τρόμο, στο θάνατο...
στα παιδιά... τα πληγωμένα...
τα διαμελισμένα...
τα νεκρά δίπλα σε κείνα...
που δεν είναι ακόμα !

Κάθε μέρα άλλο...  
Είναι, της ένδοξης υπερατλαντικής ντροπής 
                                                       [το καραβάνι.   _____________________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα

 * Επετειακό όλων των ''ειρηνευτικών επεμβάσεων'',
   στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ,
   στη Λιβύη... στη Συρία... στο... ;


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<

Στον Πολιτισμένο Κόσμο...

...εύσημα τώρα θα αποδοθούν
για το νέο επίτευγμα των μαζικών
αναίμακτων δολοφονιών.

Νέα κείμενα θα προστεθούν,
για το μέλλον των έξυπνων όπλων,
με σπουδή θα τ' αξιολογείς...

Θάσαι πάντα, ο νικητής,
στης “δόξας” την ανθρώπινη ντροπή,
και του δικαίου τάχα ο τιμητής,
στου σύγχρονου πολιτισμού
τη δύσκολη στροφή.

Ποιός λαός, αυτή τη φορά, θα επιλεγεί,
στην επιστήμη να προσφέρει ! ;
Η επιστημονική κοινότητα περιμένει,
με ανυπομονησία τη μεγάλη ''δοκιμή''...

...κι ευτυχώς που υπάρχεις εσύ
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγωνιστή,
των εξελιγμένων όπλων υπερασπιστή,
και των μαζικών θανάτων γενναίε πολεμιστή.

Το θέαμα προσφέρεται, ευγενική χορηγία,
οι κομπάρσοι δεν θα πληρωθούν.
Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υποκρισία,
αυστηρά, από τους σχολιαστές θα επικριθούν.

Αιματοβαμένες εικόνες οι τηλεοπτικές,
που στις σαραντάρες, και βάλε, “πλάσμα”
φαίνονται ακόμα πιο αληθινές,
από σκηνοθέτη ταινιών βίας
λες, σκηνές στημένες, φρικιαστικές.
_____________________________
Κ.Ρ.Μ


 …