Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είμαι εδώ ή εκεί ;


* Επετειακό όλων των ''ειρηνευτικών επεμβάσεων'',
στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη... στη Συρία... στο... ;
                       

Kάθε μέρα κι άλλο ''καραβάνι''...
στη κορνίζα του γυάλινου κόσμου.
Κάθε μέρα...
Σιγά σιγά συνηθίζεις και αυτό,
όλα τα συνηθίζεις...
Φαντάσου να χυθούν έξω από το γυαλί...

Πνίγεσαι...
Σαν να σου σφίγγουν το λαιμό,
απ' τη γυάλινη σφαίρα μαγνητισμένη...
πνίγεσαι... μπροστά της καθισμένη.

Τώρα σ' έχει απορροφήσει
Τώρα σ' έχει κατακτήσει...
Συνέρχεσαι... Ταράζεσαι...

''Δεν είναι ταινία'' λές μέσα σου με τρόμο,
''Δ ε ν εί ν αι τ αι ν ί α...''
επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά
Αρχίζεις να κρυώνεις... ιδρωμένη,
κι αναρωτιέσαι...

''Είμαι εδώ ή εκεί ;''
Αν είμαι εδώ, δεν ''μετέχω'',
είμαι θεατής, ένας ακόμα,
ποιός ξέρει πόσοι βλέπουν ότι κι εγώ ;

Κι αν όμως κάνω λάθος ;
αν είμαι εκεί... ; αν είναι παραίσθηση
που ο φόβος μου δημιουργεί,
για να νιώσω ασφαλής,
ανάμεσα τους...;
ανάμεσα στα χαλάσματα...
ανάμεσα στο τρόμο, στο θάνατο...
στα παιδιά... τα πληγωμένα...
τα διαμελισμένα...
τα νεκρά δίπλα σε κείνα...
που δεν είναι ακόμα !

Κάθε μέρα άλλο...  
Είναι, της ένδοξης υπερατλαντικής ντροπής 
                                                       [το καραβάνι.   _____________________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα

 * Επετειακό όλων των ''ειρηνευτικών επεμβάσεων'',
   στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ,
   στη Λιβύη... στη Συρία... στο... ;


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<