Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Περιμένοντας τον νέο χρήστη



Χριστούγεννα του '16
Μόνη έστεκε, χορτασμένη,
στου ορίζοντα τη στρογγυλάδα
του κάδου η σιλουέτα
στον ανηφορικό τον δρόμο.

Ξέχειλος από την απληστία του
δεν μπορούσε πια να δεχτεί
ότι καινούργιο “άχρηστο”
θ' αποχωρίζονταν οι χρήστες.

     Ματιά να την προσέξει,
     ζήτησε μια αντανάκλαση
     που κοντά μου κύλησε,
     μα του παρκαρισμένου η ρόδα
     άκαρδα τη πορεία της φρενάρει.

     Ατίθαση μια πορτοκαλόχρυση
     χριστουγεννιάτικη μπάλα
     είχε ξεφύγει από σωρό στολίδια
     κάποιου χρήστη... άχρηστο πια βιος.

Σακούλες δραπέτες έχασκαν
γύρω του “ξεκοιλιασμένες”,
κάποιοι πήραν ότι τους ενδιέφερε..
ότι απομείνει, το γνωστό θα πάρει
δρόμο της χωματερής.

“Μα, πετάνε τα στολίδια
μες στα Χριστούγεννα ;”,
επίμονη, με βάζει χωρίς λόγο,
να σκεφτώ η απορία.

Από μια ανοιγμένη βαλίτσα
που χωρίς ντροπή έδειχνε
τη ξεφτισμένη ταπετσαρία της,
σκληρή ήρθε η απάντηση...

Στολίδια, ρούχα, αποφάγια,
χωρίς τάξη, μπερδεμένα
κι ορφανά τώρα κουβάρια,
για χρόνια το προσεγμένα,
του εφήμερου και του φθαρτού,
χαράς απομεινάρια,
άρρηκτα δεμένα,
με πόνου κατακάθια,

Προσπέρασα αργά... 
Θα βρούν άραγε νέο χρήστη ?

Θα προλάβουν αυτές τις γιορτές,
τα στολίδια, και φέτος,
σε δέντρο να στραφταλίσουν, 
ή εδώ τελειώνει και η δική τους η ζωή?

- Ευκαιρία...
Άστεγα και ορφανά στολίδια, 
δέντρου Χριστουγέννων, 
ζητούν νέο ιδιοκτήτη
για μια καινούργια αρχή...
πληροφορίες στο κάδο
στη διασταύρωση των οδών ... και ...
Προλάβετε”.

Λίγο πριν μπει το '17
______________________________________________
Κάθυ Ματαράγκα


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Πως φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών ?


"Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας..." 
Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.
γράφει ο Χρ. Γιανναράς

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τί στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.
Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο.
O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.
Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. 
Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία:
«Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. 
Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.
__________________________________________________________
Θρηνητική ειλικρίνεια  από το www.yannaras.gr


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ένα περισπούδαστο όνομα




Ήταν που έκλαιγε ο ουρανός
για τις δικές σου τις φωτιές,
άνθρωπε...

Ήταν που έπεσε παγετός
κι άδειασαν των δέντρων οι φωλιές
άνθρωπε...

Βαρύς  πόφερες ο χειμώνας...
κι ένας θυμωμένος ήλιος
ανόρεχτος... να τον σβήνουν
τα σύννεφα αμείλικτα
αφήνει... να τον κρύβουν

Ντρέπομαι,
στάσου λίγο, μια λέξη μόνο να σου πω
δες με... αφοπλίζομαι 
το δίκιο σου είναι του άλλου άδικο.

Έλα κι αφέσου στης Άνοιξης τα χάδια
νιώσε τη φύση ν' ανασαίνει,
ξέχνα του διπλανού σου τα ψεγάδια,
ζήλεψέ τη, πως ανθίζει... ερωτευμένη
την ασχήμια σου, με πείσμα και αυθάδεια,
οδηγεί, τη διώχνει να φύγει, αποθαρρυμένη.

Ούτε τον πύρινο θεό, νοιάζεσαι,
που σαν έφηβος με τη γαία του φλερτάρει,
στου χρόνου τη στροφή...
                                 και διχάζεσαι...

Ν' αφήσεις... 
          γόνιμη τη γη να γίνει, 
τους καρπούς της να παράξει
ο κύκλος μη χαθεί, η ζωή μη φθίνει
νέες κοινωνίες απ' την αρχή να φτιάξει ?

Να βοηθήσεις... 
την ανθρωπότητα 
πολιτισμό και επίγνωση να εξελίξει ?

Ή όπως έχεις συνηθίσει, θάνατο, μ' αγριότητα
να μοιράσεις, αφού την αγάπη σκιάζεσαι...

Ντρέπομαι...
αφού να σε σταματήσω δεν μπορώ.

Μη με κοιτάς παιδί,
δεν έχω παραμύθι να σου πω,
μα για κόλαση να σου μιλήσω πρέπει.

Μη δημιουργηθείς νέα ζωή,
χώρο για σένα δεν αφήσαμε, ούτε ναό
να στεγάσεις την ελπίδα σου έχει.

Τ' αμάρτημά μου, θέλω, αλάργα
ν' ακουστεί... ν' αλαφρώσω,,,
πως εμείς σου σβήσαμε τ' άστρα
να μην λάμπουν.

Μη με κοιτάς μ' αποστροφή,
ναι, τα κύτταρα δεν πάλλουν. 
κι η άδεια αγκαλιά σπαράζει...

Μα τι απλό, άνθρωπε... που θάταν
αν έβρισκε κάπου να κουρνιάσει,
ο αδικημένος κι ο διαφορετικός,
δικαστήριο μη τόνε δικάσει !
                                 
Πόσο μικροί κι ανήμποροι είμαστε,
αγνοώντας... και πόσο δυστυχισμένοι !

Αυτόπτης μάρτυρας, απαθής,
υποκριτικά δυσανασχετείς,
αλλά σώνεις τα προσχήματα,
μπλα μπλα μπλα... επιχειρηματολογείς...

"Ντροπή, να το σταματήσει
κάποιος..."
  λες, μα όχι εσύ !

Εσύ έχεις να προλάβεις... 
                          ακόμα ψάχνεις να βρεις τι...

Να προλάβουμε... να κατακτήσουμε...
να γευτούμε... και να κατακτηθούμε
απ' τον εαυτό μας να ξεχαστούμε,
με πονηρά ψέμματα να του κρυφτούμε...

Όταν, της προσοχής τού εγώ, ξεφεύγει 
ξεχασμένη, η συνείδηση
και ο καθρέφτης μάς τρομάζει
σιγά, λέμε, μη χαλαστούμε...
την νιρβάνα μας καθόλου δεν χαλούμε
φταίχτες βολικούς θα 'φεύρουμε,
νάχουμε να κατηγορούμε...

Η άπληστη ανάσα σου, 
αηδία προκαλεί και ξεκουφαίνει
άνθρωπε, 
είσαι ένα θηρίο,
πάντα ήσουν... και στη προβιά κρυβόσουν

"Την οδηγία σου την έχασες,
σκούπισε τα χέρια απ' το αίμα,
τον λόγο που γεννήθηκες τον ξέχασες..."
ευθέως ο κατήγορος του σύμπαντος 
τ' ανάθεμα σού απευθύνει:

"Πως φταις, που η καρδιά δεν άρχει,
άξιος δεν είσαι τ' όνομα να φέρεις,
η άδεια που στο "ον", δόθηκε να υπάρχει,
σύμφωνα με το "δίκιο"...  σου αφαιρείται,

από τον τίτλο τ' ανθρώπου,
"εσείς" χάνετε πια τα δικαιώματα,
αφού αυτό λερώθηκε, ν' αποσυρθεί του πρέπει, 
κι αλλιώς πια τα έμψυχα να προσφωνείτε..."

Κι εμείς... θα φροντίσουμε 
άλλο όνομα... πιο περισπούδαστο, να βρούμε 
και να συνεχίσουμε.....
                 για πολιτισμό να ομιλούμε !

                  υπογραφή, 
           "Πρώην Άνθρωποι"... 
       που ακόμα δεν βρήκαν όνομα.
____________________________
Κάθυ Ματαράγκα


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Στ' αζήτητα



    Λίγοι, νοσταλγικά αναζητούν,
    πρώην αξίες που κείνται πεταμένες,
    στ' αζήτητα τώρα με απονιά ριγμένες...
    δεν έχουν τίποτα πια να πουν.

    Έννοιες, τώρα λερωμένες,
    και όπως πολλοί ομοφωνούν,
    έννοιες υπό εξαφάνιση:

    Η αιδώς,
    η κολλητή της εντιμότητας
    και η ειλικρίνεια, της αθωότητας
    απούσες είναι όλες...
    μα μήπως είδες πουθενά
    καλοσύνη και ανθρωπιά ?

Λίγοι διαφωνούν  
στο έγκλημα χωρίς τιμωρία...

Μια κοινωνία βουτηγμένη
ηθελημένα στην αδικία
άχρηστοι νόμοι σε απραξία
μια κοινωνία προδομένη.

Χλιδάτη κατανάλωση
όχι την πείνα να χορτάσει,
μα αναγκαία, να τραφεί η άδεια ύπαρξη,
ενός αστείρευτου πάρτυ σκουπιδιών,
της ''πίστας'', των λουλουδιών και των γκαλά,
των αδηφάγων κομψών ζωών.

Αμετανόητοι θιασώτες της αλαζονείας
και της θεοσεβούμενης υποκρισίας,
μιας ζωής που την νομίζουν αιωνία...
____________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Το δικό της Βασίλειο















 

    Έλα καρδιά μου...
    την ιστορία μας να πούμε,
    πιάσ' το χέρι μου... μαζί
    πάμ' ένα γύρο στο χαρτί
    να θυμηθώ, γράψε μου,
    μυρωδιές παλιές,
    αγαπημένες...

Μνήμη, δώρο κι ευλογία,
με τη μάνα στη κουζίνα...

Όπως κοιτάς, η πόρτα στα δεξιά,
στου τοίχου την άκρη, κι αριστερά,
ανοίγεται φιλόξενα μια γωνιά.

Κράτα στο μυαλό σου τώρα τη σειρά,
ψυγείο, πλυντήριο, εστία,
το ένα με τάξη δίπλα στ' άλλο
κι όπως σε γάμα γυρνά ο τοίχος,
μαρμάρινη κι αρχοντική η γούρνα,
κάτασπρη, άσπιλη και καθάρια,
πιο δυνατή απ' τον ήλιο λες...
τ' άσπρο της να σε θαμπώνει...

Στη μέση, η μασίφ ροτόντα, η παλιά
ιταλικό κομμάτι, από το νησί φερμένη,
της οικογένειας, από ποιόν άραγε σωζμένη.

"Να μην υπάρχουν κεφαλές", έλεγε...
καρέκλες όσοι και οι μόνιμοι θαμώνες,
τρεις και μια,
η δική της.

Ένα βασίλειο... το δικό της,
ένα τετράγωνο βασίλειο
καθαρό και μυρωδάτο
κι ένα μαξιλάρι αφράτο
για τη καρέκλα, τη δική της,

Εδώ... το διάλειμμα στις ευθύνες
εδώ... για μια ανάσα στη κούραση
εδώ... η βαρετή αναμονή
μη καεί και το φαΐ...

Δεν φεύγει στιγμή...
μη τελειώσει το νερό.

Του βρασμού ακούει τη μουσική,
έχει γι' αυτό τόσο εξοικειωθεί,
στο τι μπορεί να χρειαστεί
της μέρας το μενού.

Αν φύγει...
μπορεί να ξεχαστεί,
κάτι μπορεί να "ξεφύγει"
απ' του νου τη προσοχή.

Τόχε πάθει... μιά -δυο φορές...
Αυτοσχεδίασε για την οικογένεια...

Κανείς δεν κατάλαβε ότι έλειπε
το κρέας από το μενού,
τη Κυριακή εκείνη.

Όλοι θεωρήσανε
ότι πάλι πειραματιζότανε
ότι πάλι δοκίμαζε νέες γεύσεις,
ότι μάγευε τα υλικά...
και τάκανε, πάντα, θεϊκά !

    Όλοι εκτός από μένα...
    που την είδα να κλαίει.

    Δεν καταλάβαινα...
    γιατί ήταν τόσο σοβαρό
    να κάψει κανείς ένα φαΐ...
______________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα  Ανέκδοτο,
Πρωτοδημοσιεύτηκε με το ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
στο Scholeio.blogspot.gr

* Φωτό: Στρογγυλό τραπέζι «Στα ίχνη της Άννα Αχμάτοβα στην Ελλάδα»
από το Ρώσικο πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο στην Αθήνα



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Αν ήμουν... Μα δεν είμαι, γιαυτό θέλω να μην μάθω να ανέχομαι



Γράφτηκε το Νοέμβριο του 2012 και είναι επίκαιρο και φρέσκο, λες και γράφτηκε σήμερα, για το τώρα... Αυτό το άθλιο "Τώρα", αυτόν άθλιο Νοέμβριο του άθλιου 2016, περιμένοντας ένα εξίσου άθλιο 2017... Κι αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα, το "Ζωή Χωρίς Προοπτική".
Μα, εγώ θέλω... να μην μάθω να ανέχομαι, να μην συνηθίσω τον βούρκο και ελπίζω ότι...

7 Νοεμβρίου 2012 · 

Αν ήμουν Σαμαράς, θα χαιρόμουν που έχω έναν τόσο υπάκουο και φιλήσυχο λαό. Έναν λαό έτοιμο να θυσιαστεί για όποιο θέμα εγώ και οι συνεργάτες μου στα ΜΜΕ, του ζητήσουμε να θυσιαστεί. Θα χαιρόμουν που έχω τον πιο φοβισμένο και ευκολόπιστο λαό, της Ευρώπης.

Αν ήμουν Μέρκελ, θα χαιρόμουν, που έχω το πιο ήσυχο και πρόθυμο πειραματόζωο, έτοιμο να δοκιμάσει κάθε πείραμα, ακόμη και αν αποδεδειγμένα το πείραμα έχει αποτύχει δύο φορές, μέσα σε 2,5 χρόνια. Θα χαιρόμουν που αυτό το πειραματόζωο νομίζει ότι θα παραμείνει στην Ευρωζώνη και ότι θα είναι ευτυχισμένο μόνο μέσα στην Ευρωζώνη. Θα χαιρόμουν γιατί αυτό το πειραματόζωο, δεν μου χαλάει τα σχέδια και την πιάτσα γιατί το πάθημά του θα το χρησιμοποιήσω ως μάθημα για τους υπόλοιπους.

Αν ήμουν Βενιζέλος, θα χαιρόμουνα που με τέτοιον λαό, τα αφεντικά μου, θα συνεχίσουν την κερδοφορία τους, στο διηνεκές.

Αν ήμουν Κουβέλης, θα χαιρόμουν μόνο και μόνο που κατάφερα να έχω τον Ψαριανό συνεργάτη. Θα χαιρόμουν που επί χρόνια τους είχα πείσει να με θεωρούν σοβαρό και έναν από τους πιο σοβαρούς πολιτικούς.

Αν ήμουν ΔΝΤ, θα χαιρόμουν που κατάφερα να κάψω με τις συνταγές μου ΚΑΙ έναν ευρωπαϊκό λαό, που μέχρι πρότινος είχε κάποιον τσαμπουκά, να τον αφυδατώσω και να τον τρομοκρατήσω, μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες μου.

Αν ήμουν τράπεζα, θα ευγνωμονούσα τον ελληνικό λαό, που μου εξασφαλίζει ανακεφαλαιοποίηση, 25 δισεκατομμυρίων, για τα ταμεία μου, αναλαμβάνοντας αυτός με τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, την αποπληρωμή τους. Θα τον ευχαριστούσα γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει.

Αν ήμουν ΜΕΓΚΑ, θα χαιρόμουν που έχω μόνιμους αποχαυνωμένους θαμώνες και φανατικούς θεατές, αν και η παράσταση που ανεβάζω κάθε βράδυ, αλλά και το πρωί, είναι τόσο κακοπαιγμένη, και τόσο ίδια. Θα χαιρόμουν γιατί, ότι και να τους πω, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν το τηλεκοντρόλ από το χέρι και δεν πρόκειται να πάψουν να καταναλώνουν ότι αηδία τους πλασάρω. Ελληνική ή Τούρκικη.

Αν ήμουν εφοπλιστής, θα χαιρόμουν που πληρώνουν άλλοι φόρους για μένα, για να υπάρχει ο εθνικός μύθος της ελληνικής ναυτιλίας. Θα χαιρόμουν που με το 3ο μνημόνιο αναμένεται να πληρώσω 80 εκατομμύρια φόρους και θα χαιρόμουν που δεν είμαι ανάπηρος γιατί θα έπρεπε να πληρώσω 82 εκατομμύρια φόρους. Πάντα σύμφωνα με το 3ο μνημόνιο.

Αν ήμουν βιομήχανος, θα χαιρόμουν που η ζωή στην Ελλάδα είναι τόσο εύκολη και γίνεται ακόμη ευκολότερη από τον φτηνό και πρόθυμο λαό της. Που έχω και θα έχω εργαζόμενους υποταγμένους, φτηνούς, άτολμους, εύκολα διαχειρήσιμους, χωρίς συμβάσεις, ωράρια, υπερωρίες, δώρα, επιδόματα, αποζημιώσεις.

Επειδή όμως δεν είμαι τίποτα από όλα τα παραπάνω, θέλω να μην ξεχνάω και να μην αγνοώ, να μην μάθω να ανέχομαι, να μην συνηθίσω τον βούρκο τους, να μην τσιμπάω σε ανθρωπάκια με φτηνά λογύδρια, και ελπίζω σύντομα μαζί με πολλούς, να μετατρέψω το πείραμά τους σε παγκόσμιο εφιάλτη, στέλνοντάς τους στο διάολο.

Πάντα και για πάντα.
_________________
Θύμιος Καλαμούκης


* Η Φωτογραφία είναι από την ανάρτηση 

Με λένε Ελλάδα, 
είμαι μητέρα και τα παιδιά μου είναι οι Έλληνες!
Βρίσκομαι στην Ευρώπη! 
Είμαι μικρή χώρα, μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη, 
έχω όμως το καλύτερο «οικόπεδο» στον πλανήτη…!




 έπεα.. μη πτερόεντα 

Μη γυρίζεις τη πλάτη σου


Το μισό από το κακό που... 
γίνεται στον κόσμο 
γίνεται από ανθρώπους που θέλουν 
να αισθανθούν σπουδαίοι. 
Δεν έχουν την πρόθεση να κάνουν κακό.

Απλά το κακό δεν τους απασχολεί.
____ Τόμας Στερνς Έλιοτ



   Ε... Κόσμε...

Μη γυρίζεις τη πλάτη σου...

Δεν ήθελα να βλέπω...
όμως έβλεπα...

Φώναζα...
Είναι έγκλημα...
Κανείς δεν άκουγε, γιατί
λείπαμε όλοι απ' τον κόσμο σου.

Κι ήσουνα παιδί
ζεστή καρδιά, μάτια υγρά
μια φούχτα άνθρωπος
τρυφερός, αθώος... 
και μόνος,
            [μα δυστυχώς
όχι ίσος, γι αυτό....
και θα τιμωρηθείς... βαριά !


Ε... Κόσμεεεε...

Άναψε τις καρδιές σου
να φύγει το σκοτάδι...

Των απάνθρωπων η 'πεθυμιά
είναι να στραβωθούμε...


Ε... Κόσμεεεε...

Κανέναν μην ακούς, κλείσε τ' αυτιά,
μόνο της ψυχής σου άκου τη φωνή...

Οι προσταγές απ' τα κανόνια,
είναι να κουφαθούμε...


Ε... Κόσμεεεε...

Ζήσε ότι σου δόθηκε στον χρόνο,
δίπλα σου, σιωπηλές στέκουν,
και να τις επιλέξεις περιμένουν,
η άνοιξη και η ελπίδα...

Της οθόνης η πληροφορία
θέλει να σφαχτούμε....


Ε... Κόσμεεεε...

Στο χέρι σου είναι...

Μη σβήνεις τ' αστέρια,
απ' των παιδιών το παραμύθι,
όλοι χωράμε στη φαντασία τους,
αρκεί να αγαπήσουμε.

Στων παιδιών τη ρότα
ταξιδεύοντας,
νάχουμε, δεν χρειαζόμαστε, πυξίδα
το δρόμο μας να βρούμε...

Ε... Κόσμεεεε... 
Μη γυρίζεις τη πλάτη σου
_____________________________
Κάθυ Ρ. Ματαράγκα, 
Ανέκδοτο από "Τα Μονοπάτια μου"


 έπεα.. μη πτερόεντα