Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Γυναίκα

Αγωνίζεσαι να ανταποκριθείς,
     σχεδόν ποτέ δεν διαμαρτύρεσαι,
     συνήθως δεν διαφωνείς
     συνέχεια αναδιπλώνεσαι
     σε μια αέναη προσπάθεια αναλώνεσαι.

     Με ρυθμισμένο το μυαλό
     για το τέλειο, προσπαθείς
     σε περιβάλλον καχύποπτο κι εχθρικό,
     άνισο αγώνα δίνεις ν' αναδειχτείς.

     Το συναίσθημα σου είναι θολό,
     να πιστέψεις δεν θ' αντισταθείς,
     πως η φύση δεν σούδωσε ρόλο σοβαρό,
     αλλά προκαθορισμένο,
            [να μην έχεις δικαίωμα επιλογής.

      Εκπαιδεύεσαι στη προσαρμογή,
      γρήγορα μαθαίνεις...
                       [πως να γίνεσαι “ωραία”,
      επιλέγοντας κάποιο προσωπείο,
      είτε "καλυμμένη" είτε σε δημόσια θέα.

      Πως να γίνεσαι “μοιραία”
      και να περιμένεις...
            [να σου πέσει άραγε το “λαχείο” ;
      και πως με ενοχές να κάνεις παρέα.

      Και τώρα... αφού τα κατάφερες,
           …
Πρόσφατες αναρτήσεις

Στον Πολιτισμένο Κόσμο...

...εύσημα τώρα θα αποδοθούν
για το νέο επίτευγμα των μαζικών
αναίμακτων δολοφονιών.

Νέα κείμενα θα προστεθούν,
για το μέλλον των έξυπνων όπλων,
με σπουδή θα τ' αξιολογείς...

Θάσαι πάντα, ο νικητής,
στης “δόξας” την ανθρώπινη ντροπή,
και του δικαίου τάχα ο τιμητής,
στου σύγχρονου πολιτισμού
τη δύσκολη στροφή.

Ποιός λαός, αυτή τη φορά, θα επιλεγεί,
στην επιστήμη να προσφέρει ! ;
Η επιστημονική κοινότητα περιμένει,
με ανυπομονησία τη μεγάλη ''δοκιμή''...

...κι ευτυχώς που υπάρχεις εσύ
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγωνιστή,
των εξελιγμένων όπλων υπερασπιστή,
και των μαζικών θανάτων γενναίε πολεμιστή.

Το θέαμα προσφέρεται, ευγενική χορηγία,
οι κομπάρσοι δεν θα πληρωθούν.
Με την επιβαλλόμενη σοβαρότητα και υποκρισία,
αυστηρά, από τους σχολιαστές θα επικριθούν.

Αιματοβαμένες εικόνες οι τηλεοπτικές,
που στις σαραντάρες, και βάλε, “πλάσμα”
φαίνονται ακόμα πιο αληθινές,
από σκηνοθέτη ταινιών βίας
λες, σκηνές στημένες, φρικιαστικές.
_____________________________
Κ.Ρ.Μ


 …

κι Έμαθα να Ζω

Χρειάστηκα όλους όσους
πίστεψα και...
με πρόδωσαν.

Χρειάστηκα όλους όσους
αγάπησα και...
με πόνεσαν.

Χρειάστηκα όλους όσους
μεγάλωσα μαζί και...
με παγίδεψαν.

Χρειάστηκα όλους όσους
ήταν υπεράνω υποψίας και...
με κλέψανε.

Χρειάστηκα χωρίς όρια
                             [αθωότητα,
πρόθυμη βορά
                     [στην αγριότητα
όταν σαρκοβόρα στήναν χορό,
ανυπόμονα και πεινασμένα
γύρω μου...

Χρειάστηκα πίστη βαθιά,
στην Αγάπη και το Καλό,
να με κρατήσει σε τροχιά,
στο χάος να μη χαθώ.

Χρειάστηκα όλα μου τα λάθη
για να μάθω να με προστατεύω.

Χρειάστηκα όλη μου τη ζωή,
για να “μάθω” πως να ζω...

Πέταξα όλα μου τα πάθη
για να μάθω πως.... ν' αντέχω. _____________________ Κ.Ρ.Μ


 έπεα.. μη πτερόεντα 

Διάβα να γίνει το νερό

Να πλέξω θέλω στίχο στη θάλασσα αφιερωμένη, βελούδινο να παίξω ήχο, στην άγρια αναδεμένη, μήπως την ηρεμήσω...
'Οχι αυτή των ποιητών, την χιλιοτραγουδισμένη, αλλά εκείνη των λυγμών...
για 'κείνους που αθρόα...            [διακινούνται απελπισμένοι, αφού σύνορα δεν έχει                         [η εμπορεία ψυχών, κι η απόγνωση για σωτηρία [ακριβοπληρωμένη, σε φλοίδες γης...                      [στο Αιγαίο των πνιγμών...
Κι ονειρεύομαι... διάβα να γίνει, το νερό, στοργικά τη δίψα να μερεύει, να ρέει φιλόξενο και δροσερό, αλλιώς... κάλλιο να στερεύει.
Κι ονειρεύομαι... να κοινωνήσουν οι θρησκείες, τ΄αθρωποθεριού τα πάθη να΄συχάσουν,

Το τελευταίο βλέμμα

Να ξεριζώσω ήθελα το τελευταίο σου το βλέμμα να μη βουλιάζω... αργά, να μην πνίγομαι στο τέλμα.
Ψάχνω ένα αφήγημα, νέα στοιχεία νάβρω, ν' αλλάξω της μνήμης μου το θέμα, βασανιστικά να μην κυλά σε κάθε φλέβα... το τελευταίο σου το βλέμμα.
Που με παγώνει... και με ζεσταίνει, με αρρωσταίνει... και με γιατρεύει.
Είναι ζεστή, γλυκιά, η βραδιά... και το κουρασμένο μου μυαλό έχει πάλι συντροφιά τον πόνο, τον φίλο τον παλιό...
Ψέμματα δεν θα σου πω, πιάνω μαζί του πάλι να μιλώ, σαδιστικάτον προκαλώ...
Ανταποκρίνεται...  και πρόθυμα με κάνει να πονώ, μα και τρυφερά... χωρίς ν' απορεί, απλόχερα με παρηγορεί...
"Αφέσου στο τίποτα...μην έχεις προσμονή,  μου λέει,  μη φοβάσαι τη πληγή,  λιγότερο κάθε φοράπαρέα θα σου κάνει κι ας αιμοραγεί” ...  ______________________________________________                                 Κάθυ Ματαράγκα<

Το Κρυφτό

Παίζουμε κρυφτό και τα φυλάω, ένα, δύο, τρία... αρχίζω να μετράω, πέντε.. έξη... μάτι ανοίγω, να σε κρυφοκοιτάω...
Το πόστο μου αφήνω... και γύρω σου χοροπηδάω, νέκταρ να πιω στην ανάσα σου ζητάω, με το Θείο να ενωθώ.
Νότα κελαρυστή βιολιού τ' όνειρο, [σφιχτά μου κράτησες το χέρι, τέλος μην έρθει του παραμυθιού.
Ακούραστα θα φύλαες καρτέρι, μούλεγες, “Να σε προσέχω, μη λερωθείς στο βουρκονέρι”,
Κι εγώ... πλοκάμι γύρω σου να με τυλίξεις...
Ανυπόμονη σφαίρα στη θαλάμη που περιμένει να την πυροβολήσεις...
Πυροτέχνημα, [έτοιμη να εκραγώ, “Πρόσεχε”, σου λέω, [“μη με πυροδοτήσεις, στάχτη στο διάστημα να σκορπιστώ”. _______________________________ * Κάθυ Ματαράγκα


Τραγούδι για τον έρωτα

Έχουν πολλά γραφτεί,
μα εκείνος θάναι πάντα νέος,
έρωτας... μοιραίος
στο πρώτο φιλί.

Υγρό το στόμα
αργά ανοίγει...
κι αιώνια λες θα ανασαίνει,
ζεστές ανάσες μ' απληστία
να ρουφάει,
νόημα κι ουσία να έχει η ζωή
φωτιάς φιτίλι η ψυχή...

Παντού... έρωτα θυμίζει.

Ορμητικά η άνοιξη απλώνει,
φρέσκο και τρυφερό,
της λεμονιάς το νέο φύλλο...

Τη πεταλούδα αναστατώνει
καθώς το σώμα του τεντώνει...

Κι όλα στις γλάστρες όλα τ' ανθισμένα...
στον ήλιο να στρέφονται,
από την έλξη μεθυσμένα.

Κι εσύ...
τη κιθάρα σου πιάνεις και μου λες,
''Το τραγούδι να γραφτεί...
καρδιές δυνατά θέλει να χτυπάνε
ματιές να κελαϊδάνε,
και σφιχτή την αγκαλιά...
με δύναμη να καίει...
_______________________
Κάθυ Ματαράγκα

 έπεα.. μη πτερόεντα 

Με Ελπίδα...

Στην αφετηρία περιμένει...
έτοιμη να ξεκινήσει
μια παραιτημένη κοινωνία,
διψάει... πάλι ν' αρχίσει,
να πάλλει την αρτηρία.

Μ' ελπίδα περιμένει...
ο αδύναμος,
κάπου να φυλαχτεί,
απ' του “Καλού” την απουσία.

Μ' ελπίδα προσμένει
κι ο αθώος,
να μην τον αφανίσει,
του “δίκιου” η προδοσία.

Μ' ελπίδα αναμένει
κι ο ζωντανός,
αν για τα παιδιά του φτάσει
η βρώση, κάθε μέρα μ' αγωνία.

Λες να υπάρχει ελπίδα,
για τ' αθρώπου τη ψυχή..
πως δεν θ' αποτιμηθεί,
φτηνά ή ακριβά,
σαν προϊόν στην αγορά
να πουληθεί ?

Ναι, ελπίδα
πως τ' αθρώπου η φωνή,
τρυφερά, σε μια μπαλάντα,
ορμητική κι αρμονική,
θα ξαναγεννιέται πάντα,
για μια νέα διαδρομή...
_____________________

Κάθυ Ματαράγκα



 έπεα.. μη πτερόεντα 

Από την αρχή

        Τα μάτια κλείνω
          κύτταρο αδιαμόρφωτο,
          και παίρνω ν' αρμενίζω...
          Σκορπίστηκα

          πάλεψα την άσχημη αλήθεια
          να δεχτώ... μα δεν τη μπόρεσα
          αδίστακτα να με καρφώνει,
          Αναμετρήθηκα

          ψεύτικα φτερά τ' ονείρου φόρεσα,
          πως θα πετάξω μαζί του να νομίζω,
          μάθημα στην οδύνη χώρεσα      
          Περιπλανήθηκα,

          το βήμα κάλυψε τη γη,
          φρέσκο το 'λιόφωτο θαμπώνει,
          λύτρωση το δάκρυ μιαν αυγή
          Αναγεννήθηκα

          φορτωμένο όλα μου τα “γιατί”
          ράγες χαράζει σαν βαγόνι
          βροχή στο δέρμα μου καυτή,
          Ευλογήθηκα 
          πίστη, σεβασμό κι ελπίδα
          δίνω να ταϊσω τη ζωή,
          κι εκείνη ακούραστη ανάσα
          λέει, “... άντε πάλι απ' την αρχή ___________________________________ Κάθυ Ρ. Ματαράγκα Πρωτοδημοσιεύτηκε στοhttp://scholeio.blogspot.gr με ψευδώνυμο Κάθυ Ματράκου
 έπεα.. μη πτερόεντα 

Δ. Δημητριάδης, "Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας"

του Δ. Δημητριάδη "..Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σ’ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σ’ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων…"
Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της…

Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλ’ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ’χεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ.

Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι…

Το Κάλεσμα

Ελάτε... άστρα, μείνετε για λίγη συντροφιά, στενό δρομάκι να φωτίσω, απόψε, και 'σεις κάστρα... μέσα να σφαλιστώ, οι καιροί να μη με πιάνουν πια, τις πύλες σας ανοίξτε,
θα μιλήσω και στα όνειρα, στο μύθο να με βάλουν, σ' ένα Πήγασο πάνω, να καλπάσω, με τα φτερά του να πετάξω, μακρινό ταξίδι με τη φαντασία,
Ελάτε... σύννεφα, σκεπάστε με... η καταιγίδα να μη με φτάσει, την ασημένια τους κλωστή, απ' τα φεγγάρια τα ολόγιομα ψηλαφιστά, να βρώ την άκρη, να δεθώ σφιχτά με τη ζωή, μη χαθούμε [στου δρόμου τη στροφή.
Ελάτε... σειρήνες, μελωδικά να με μεθύσετε, με υποσχέσεις ψεύτικες, να με παραπλανήσετε, βυθίστε με.. τ' άσκημά μου να ξεχάσω,
το λίκνισμα των κοράλλιων απ' της θάλασσας το χάδι, να κάνετε νανούρισμα γλυκό, τα μάτια μου να κλείσω, χρόνο να μη μετρώ... ________________________________

Οι φορείς της σάρκας

     Με θράσος...      σκάρωνες κανόνια      κι εμείς, υπάκουα,      σου φέρναμε τα βόλια,
     μετά τράβηξες το σπαθί      ακόνισες και το μαχαίρι,      βίαια και άπληστα      εργάστηκε το χέρι,
           ''Έτσι γράφεται το έπος'',            ...είπες,           ''τι νόμισες... ; με προδοσία, έγκλημα και συνομωσία.           Θρίαμβο, θάνατο και δόξα           έχει κάθε νίκη...
          Αίμα χρειάστηκε άφθονο,          αμαρτωλών κι αθώων,          για να γραφτεί η Ιστορία''.

Ήσουν και 'σύ εκεί, δεν έλειψα ούτε 'γώ... κι άλλοι πολλοί... όλοι, όσοι, πιστέψαμε στην αυταπάτη, του ''αλλιώτικου κόσμου'', διψασμένα... σαν τυφλοί, και με αφέλεια αφεθήκαμε, στην απάτη και στη πλάνη
Θα παλεύαμε... λέει, με νύχια και με δόντια, όλοι μαζί, Θα κραυγάζαμε... λέει, όπλα να γίνουν οι κραυγές, όλοι μαζί...
Να εμποδίζαμε τους Δυνατούς.. το πολεμικό τους νέφος, περήφανο κι αυτό, σαν τον πολιτισμό τους, να μην απλώσουν,��������������������������������������������������…